اشكال نيايش: برومر شكلهاى مختلف دعا را نيز مورد بحث قرار مى‌دهد. در شكلهاى مختلف دعا، مؤمنان آگاهانه جنبه‌هاى گوناگون حيات فرد در قرب جوار خداوند روبرو شده و بدين شيوه خود را براى زندگى ايثار گرانه تربيت مى‌كنند. از اين رو در دعا و استغاثه، مؤمنان وابستگى خود را مى‌پذيرند؛ در مسأله شفاعت خواستن از خدا، آنها با تعلق خاطر (يا عدم تعلق خاطر) خودنسبت به نيازهاى ديگران با خداوند روبرو مى‌شوند؛ در توبه، آنها به اشتباهات خود به عنوان گناهانى كه به دوستى‌شان با خدا آسيب مى‌رسانند، اعتراف مى‌كنند؛ در ايثار، به تعهد (يا عدم تعهد) خود به انجام خواست خداوند سر فرو مى‌آورند؛ در ستايش خداوند آنها مى‌پذيرند كه به جهان به عنوان جلوه احسان، عظمت و قداست خداوند نگاه كنند؛ در شكرگزارى، مؤمنان بر اين باورند كه به توانايى‌ها و فرصتهايشان و برآورده شدن نيازهاى خود به چشم پاداشى ناشى از لطف خداوند نگاه كنند. به اين معنا، دعا در واقع گونه‌اى تفكر است كه در آن مؤمنان آگاهانه، شيوه‌اى كه آنها را به خدا، به خودشان، و به اين جهان و اعمال و نگرشهاى ساير مردم مربوط مى‌كند، رو به رو مى‌شوند. بنابراين، در دعا، مؤمنان همه زندگى خود را وقف دوستى با خدا كرده و به خودآگاهى و كمال بيشتر دست مى‌يابند.

كتابِ «الگوى عشق»: الگوى عشق عنوان كتابى است از پروفسور ونسان برومر استاد الهيات دانشگاه اترخت هلند و عضو انجمن فلسفه دين‌