مى‌باشد اما هنوز در همان خصيصه نقص دارد. مثلًا خصلت راستگويى و عدم دروغ در وى مشاهده مى‌شود اما گاهى هنگام شوخى و هزل، دروغ مى‌گويد و لذا امام طلب اتمام در اين مورد را نيز دارد. به علاوه، مى‌توان معناى «اتمام» را در اينجا به دليل عدم وجود قرينه (بر خلاف آيه فوق‌الذكر) به همان معناى «اكمال» بگيريم و منظور آن باشد كه يك خصلت فرضاً راستگويى را انسان حتى در مراتب بالاى آن نيز متخلق به آن به شود و منظور از اتمام در اينجا نيل به مراتب بالاى خصلتهاى بزرگوارانه باشد.

فراز هفتم‌

(اللّهمّ صلّ على محمد و آل محمد و ابدلنى من بغضة اهل الشّنآن المحبة و من حسد اهل البغى المودّة و من ظنّة اهل الصّلاح الثّقة و من عداوة الادنين الولاية و من عقوق ذوى الارحام المبرّة و من خذلان الاقربين النّصرة و من حبّ المدارين تصحيح المقة و من ردّ الملابسين كرم العشرة و من مرارة خوف الظّالمين حلاوة الامنة.)

«بار خدايا بر محمد (ص) و خاندان او درود فرست و درباره من تغيير ده: دشمنى سخت دشمنان را به درستى، و رشك بردن سركشان از حق را به محبت، و بدگمانى نيكان را به اطمينان، و دشمنى آشنايان را به دوستى و بدرفتارى خويشان را به خوش رفتارى، و خوارگردانيدن اقربا و نزديكان را به يارى كردن و دوستى مداراكنندگان (دوستان ظاهرى) را به دوستى‌