خواستن است كه گاهى آن را آرزو نيز مى‌نامند: همانند آنچه كه در آيه ٣١ از سوره فصلت آمده است: و لكم فيها ماتشتهى انْفُسُكم و لكن فيها ما تَدعون؛ و ازبراى شما درآن (بهشت) هر آنچه را كه دلتان مى‌خواهد و آنچه آرزو مى‌كنيد (به شدت مى‌خواستيد).

«دعا» از خانواده «دعوت» و به معناى آن است كه صاحب دعا، نظر طرف مقابل را به خودش متوجه كند. معناى «سؤال» اين است كه بعد از متوجه كردن طرف مقابل به خود از طريق دعا، فايده و بهره‌اى از او درخواست شود. بنابراين، سؤال در حكم نتيجه و هدف دعاست.

دعا يك كلمه عربى است. معنى اصلى اين كلمه عربى صدا زدن است. وقتى انسان كسى را صدا مى‌زند و مى‌خواهد او را به سمت خودش بخواند، اگر به صورت عادى صدا بزند مى‌گويند «دعاه» و اگر قدرى با صداى بلندتر صدا كند مى‌گويند «ناديه». بنابراين، ندا از دعا اخص است (قريشى، پيشين). به هر حال، دعا يعنى از خدا چيز خواستن و با خدا راز و نياز كردن.

دعا مخصوص آدمهاى درمانده و محتاج نيست. دعا مخصوص آدمهاى مشكل زده هم نيست. عالى‌ترين درجه دعا از آن كسانى است كه از اين مراحل، بالا آمده باشند و وقتى به سوى خدا مى‌روند يا براى شكر و يا از شكر بالاتر، براى انس، دل به سوى خدا دارند. در قرآن بيشتر آيات دعا مربوط به قسم اول و دوم و آيات كمتر مربوط به قسم سوم است. چون آيات قرآن روى حساب سطح عموم مردم است و چون توجه عموم مردم‌