تعليم و تربيت از ديدگاه امام سجاد (ع) - لياقتدار، محمد جواد - الصفحة ٨٩
پر جلال آمرزش در برابر او پديدار مىگردد. رفته رفته يك صلح درونى، يك هماهنگى و سازش خوش فعاليتهاى عصبى و اخلاقى، بزرگترين ظرفيت تحمل در برابر محروميت، اتهام، اندوه، قدرت شكستناپذير و سستى ناشناس، بردبارى در قبال از دست دادن همه چيز، درد، بيمارى و مرگ به سراغ وى مىآيد.
طبيب نيز هنگامى كه بيمارى را ديد كه دست بدامان دعا و توسل شده است مىتواند خرسند باشد چه، آرامشى كه نيايش به ارمغان آورده است كمك شايانى در مداواى وى به شمار مىآيد. در اينجا نيايش را نبايد با مرفين همرديف دانست زيرا، نيايش در همين حال كه آرامش را پديد آورده است، به طور كامل و صحيحى، در فعاليتهاى مغزى انسان يكنوع شگفتگى و انبساط باطنى و گاه قهرمانى و دلاورى را تحريك مىكند.
نيايش خصائل خويش را باعلامات بسيارمشخص و منحصر به فردى نشان مىدهد: صفاى نگاه، متانت رفتار، انبساط و شادى بىدغدغه، چهره پر از يقين، استعداد هدايت و نيز استقبال از حوادث، به سادگى در آغوش گرفتن يك سرباز يا يك شهيد مرگ را. اينهاست كه از وجود يك گنجينه پنهان در عمق جسم و روح ما حكايت مىكند. تحت اين قدرت و سلطنت حتى مردم غافل عقب مانده و ضعيف و كم استعدادها نيز مىتوانند نيروى عقلى و اخلاقى خويش را بهتر به كار بندند و از آن بيشتر بهره گيرند. چنين به نظر مىرسد كه نيايش انسانها را آن چنان رشد مىدهد كه جامعهاى كه