سوم: بايد به فرزندان و به طور كلى متربيان آموزش داد كه در درجه اول خطا و لغزش نكنند و اگر مرتكب خطايى شدند بلافاصله از انجام آن عمل پشيمان و طلب بخشش كنند كه داشتن چنين روحيه‌اى باعث طهارت روح و تضمين پاكى نفس در طول زندگى مى‌شود، همچنان كه انسان در برابر خداوند نيز بايد چنين باشد.

چهارم: والدين و مربيان بدانند كه بزهكارشدن و منحرف شدن متربى و فرزند و متعلم به طور تدريجى صورت مى‌گيرد. لذا بر مربيان لازم است كه به طور مداوم مراقب اعمال و گفتار و كردار متربى‌ها باشند. در اين رابطه الگو گرفتن از رويه خداوند لازم است. خداوند به طور مداوم مراقب اعمال انسانها است اما در عين حال به سرعت گناه بندگان خود را افشا نمى كند. البته خود بندگان و متربيان نيز جهت حفظ پاكى نفسشان به طور مداوم بايد به طرف خدا روآورند. در اين رابطه، نماز، آسان‌ترين، كم هزينه ترين و در دسترس ترين ابزار ارتباط با خدا است.

پنجم: از جملات فراز فوق برمى‌آيد كه مخلوق به قدرى به عفو و بخشش خدا «اميدوار» است كه گاهى به دليل اين اميد با اطمينان دست به تخلف مى‌زند. البته اين مقام فقط برازنده خدا است. مربيان و والدين نيز با الهام از اين ويژگى خداوند بايد به گونه‌اى باشند كه بچه و جوان و متربى و شاگرد به عفو و گذشت آنها «اميدوار» باشد وگرنه با اندك تخلف و لغزش ممكن است از ترس آنها گريزان شده و به دامان باند و گروه و يا دوستان ناباب پناه ببرد.