امام (ع) در ادامه مى‌فرمايند: بر من منت عافيت را قبل از بلا و گرفتارى احسان فرما». به نظر مى‌رسد امام در اينجا بر اهميت و نقش «سلامت جسمانى» تأكيد دارند. گر چه عافيت منحصر به سلامت جسم نيست، در اين مورد يكى دو نكته را عرض مى‌كنيم:

اولًا: جسم و بدن براى انسان شايد همانند ساختمان و منزل مسكونى باشد. منزل مسكونى عامل حفاظت از انسان است و اگر انسان به امور ساختمانى منزل خود رسيدگى نكند پس از چند سال مسلماً فرسوده و خراب خواهد شد و امكان دارد بر سر افراد ساكن در آن خراب شود. جسم نيز انسان را قوى و سالم نگه داشته تا زمانى كه انسان از جسم خود محافظت كند. اگر انسان از سلامت جسم و اعضا و جوارح بدن مراقبت نكند، قهراً امراض و بيمارى‌ها بر او سرازير شده و باعث انزواى انسان مى‌شود و لذا در اسلام جسم به عنوان امانتى الهى (همانند روح) قلمداد شده كه انسان بايد از راه‌هاى مورد نظر كه پزشكان و متخصصان تغذيه و ... سفارش نموده‌اند سلامت جسم خود را حفظ كند. از افتخارات امام على (ع) سلامت جسم اوست. اگر على (ع) قهرمان است و در جنگ‌ها رشيد است به دليل قدرت جسم و بدن او نيز هست (علاوه بر نيروى معنوى)، پس حفظ و سلامت جسم از واجبات مهم است.