تعليم و تربيت از ديدگاه امام سجاد (ع) - لياقتدار، محمد جواد - الصفحة ٩١
يافتنها تقريبا همواره يكسان است: يك درد بسيار شديد و بعد احساس شفا يافتن. در چند دقيقه و حداكثر تا چند ساعت آثار بيمارى محو مىشود و جراحات و صدمات جسمى و آناتوميك آن نيز التيام مىيابد. اين معجزه با چنان سرعتى سلامت را به بيمار باز مىدهد كه هرگز حتى امروز جراحان و فيزيولوژيستها در طول تجربياتشان مشاهده نكردهاند. براى اينكه اين پديدهها بروز كند نيازى نيست كه حتما خود بيمار نيايش كند، اطفال كوچكى كه هنوز قدرت حرف زدن نداشتهاند و همچنين مردم بىعقيده نيز در لورد شفا يافتهاند ليكن، در كنار آنها كسى نيايش مىكرده است. نيايشى كه به خاطر ديگرى انجام شود همواره اثر بخشتر است.
چنين به نظر مىرسد كه اجابت دعا بستگى به شدت و حالت (كيفيت) آن دارد. امروز كرامات و معجزات در لورد بسيار كمتر از چهل سال يا پنجاه سال پيش صورت مىگيرد. زيرا بيماران ديگر امروز آن معنويت عميق و پر خلسه اى را كه در گذشته برلورد حكومت مىكرد نمىيابند، زوار، سياح شدهاند و دعاهايشان ابتر گشته است. اينها است آن دسته از آثار نيايش كه من نسبت بدانها يك نوع شناخت مسلم و قطعى دارم. علاوه بر آن بسيارى نتايج ديگر نيز هست.
تاريخ حيات اولياء خدا و حتى مردم متجدد امروز حاوى نكات معجزهآساى بسيارى است. شك نيست كه غالب كراماتى كه به كشيش آرس (
ARS
) نسبت مىدهند حقيقت دارد. هنگامى كه اين همه حوادث خارقالعاده دست به دست هم داده از پيش چشم ما مىگذرند ما را وارد