از كجا بايد به جست و جوى مفهوم منسجمى درباره عشق برآييم كه بتواند به منزله الگويى براى انديشيدن درباره رابطه ما با خدا به كار آيد؟ به دلايل بسيار، عشق رومانتيك و جنبه‌هاى عاشقانه‌اش نقطه حركت روشنگرى براى پديد آوردن الگويى مفهومى براى عشق به خداست.

١- عشق و توجه‌: عشق صورتى از توجه انحصارى به معشوق است. جهانى كه گرداگرد ما را فرا گرفته است، شامل اشياى بسيارى است و تعداد اين اشياء آن قدر زياد است كه توجه ما نمى‌تواند به طور همزمان به همه آنها معطوف باشد. بنابراين، همه اشياء براى جلب توجه ما به سوى خودشان در نبردند. اما يك وقت اتفاقى مى‌افتد كه چيزى مى‌تواند توجه ما را مدتى طولانى و استثنايى به خود جلب كند. اين امر در خصوص دلباختگى صادق است و ما مى‌توانيم آن را «حالتى از توجهى غير عادى به انسانى عادى» وصف كنيم.

٢- عشق و آزادى‌: دلباختگى به فلج شدن توجه ما مى‌انجامد و هيچ جايى براى آزادى حركت باقى نمى‌گذارد. عشق حالتى انفعالى نيست بلكه فعاليتى است كه ما به طور ارادى و اختيارى انجام مى‌دهيم. در اين خصوص مى‌توان «آزادى رضايت» و «آزادى انتخاب» را از هم باز شناخت.