دعاكننده هنگام دعا به خوبى درك مى كند كه در ساعات ديگر امورى كه او را به خود مشغول كرده تا چه حد پست و نازل بوده است و اكنون كه در محضر قدرت لايتناهى است تا چه حد احساس عزت و شرافت مى كند. انسان هنگام دعا و بيان درخواستهايش از خداوند، احساس بزرگى و كرامت انسانى مى‌كند؛ لكن در ساعات ديگر و هنگام طلب از غيرخدا، احساس مذلت مى‌كند.

كاهش بزهكارى‌: يكى از اثرات مهم نيايش كاهش بزهكارى در جامعه است. الكسيس كارل در اين رابطه معتقد است كه آثار نيايش و سنت و رسم پرستش و دعا كردن در جوامع وقتى رو به ضعف و فراموشى مى‌گذارد، مقدمات انحطاط دين و جامعه را فراهم مى كند. بنابراين جامعه با از دست دادن عمل پرستش و نيايش، مزاج خودش را براى رشد ميكروبهاى انحطاط، متلاشى شدن، تجزيه و به اصطلاح خودش «انتروپى» يعنى ضعف و پيرى قواى مزاجى، و نهايتاً ضعف بدنى كه در اينجا به معناى ضعف مزاج اجتماعى است، آماده مى‌كند. الكسيس كارل معتقد است كه عامل مهمى كه باعث رو به زوال و ضعف رفتن تمدن قديم روم شد، دور شدن مردم از دعا و متروك شدن پرستش كه يك سنت ديرين بشرى است بود.

الكسيس كارل در ادامه بحث خود در مورد نيايش معتقد است كه دعا همچون امانتى، همراه كسى است كه غالباً خداوند را دعا مى كند. بارقه نور