گرفته شده‌اند. برومر با تكيه بر اين مفاهيم، معتقد است ما بايد با قواعد اين بازى به خوبى آشنا شويم. ما در مناجات و دعا مى‌كوشيم با رعايت قواعد بازى، زندگى خود را تفسير مجدد كنيم، معنا ببخشيم و از بيهودگى نجات پيدا كنيم. اگر دعا و نماز من چنين خاصيتى ندارد، قواعد بازى را نياموخته‌ام.

نيايش و انواع آن‌: برومر در تجزيه و تحليل «نيايش» و انواع آن معتقد است كه در نيايش، مؤمنان محبت خويش به خداوند را ايجاد، بازسازى و به آن اعتراف مى‌كنند. در خواستن چيزى از خداوند، به وابستگى خويش به او اعتراف مى‌كنيم و اين اعتراف شرط لازم براى ايجاد رابطه شخصى با خداوند است. اعتراف به گناه و درخواست عفو و بخشش خداوند شرط لازم احياى رابطه‌اى است كه از طريق گناهان خويش به آن آسيب رسانده‌ايم. اين را شايد بتوان دعاى طلب ناميد. در دعاى شكر گزارى و ستايش به اين حقيقت اعتراف مى‌كنيم كه خدا با لطف خويش مى‌خواهد رابطه دوستى‌اش با ما برقرار شود. در اين معنا ما مى‌توانيم با تعريف كالون (Language) از دعا به عنوان «تمرين ايمان» هم رأى باشيم. هم دعا و هم شكل زندگى مؤمن با مثلثى تعريف مى‌شوند؛ چرا كه هر دو سه مؤلفه دارند، خدا، مؤمن و جهانى كه مؤمن در آن به سرمى‌برد و عمل مى‌كند. مؤمنان در زندگى خويش از طريق محبت خداوند به اين جهان مرتبط مى‌شوند. مؤمنان در دعاى خويش رابطه‌اى را از خدا مسئلت مى‌كنند كه بر اساس آن هستى آنها در اين جهان تعين پيدا مى‌كند.