برسد كه رئيس جمهور و رهبر جمهورى اسلامى اميدوار است. آن معلم جزء كه به طور گمنام مشغول تدريس در كلاس‌هاى دور افتاده است همان‌قدر به رحمت خدا اميدوار است كه فلان فقيه تلاشگر و زحمتكش كه شبانه روز وقت خود را صرف مطالعه و استنباط احكام مى‌كند. چرا؟ چون در اسلام جهت مهم است نه كميت و لذا به قول امام فقيدمان، خمينى كبير (ره) گاهى علم براى انسان حجاب اكبر مى‌شود و تاريخ چه بسيار از اين نمونه ديده است. در همين جا توجه شما را به اين حديث جالب جلب مى‌كنيم كه افراد عالِم و متعلم و عامِل را به شرط جهت‌گيرى خدايى آنها با چه خطاب جالب و بزرگى ياد مى‌كند: «من تعلم للّه عزوجل و عمل للّه و علّم للّه دُعى فى ملكوت السموات و الارض عظيماً.» هر كس براى خدا درس دهد و ياد بگيرد (دانشجويى كند) و براى خدا عمل كند و شاغل باشد در ملكوت آسمانها با صفت «عظيم» و بزرگ از او ياد مى‌شود و به بزرگى و عظمت از او ياد مى‌شود. دقت كنيد كه عظيم از القاب خاص خداوند است. اين مى‌تواند به عنوان يك اصل تربيتى اسلامى باشد كه در تربيت اسلامى «كيفيت» مهم است نه «كميت» كه ثمرات آن مى‌تواند دادن آرامش به انسان در انتخاب شغل و در طول زندگى و فعاليت روزانه‌اش باشد و نيز همه را به فضل خدا و رحمت او به يك اندازه اميدوار بنمايد.

نكته بعدى در اين رابطه همان است كه گفته شده «تربيت، امرى معرفتى است نه علمى» (دكتر مظلومى، رجبعلى، كليدهاى تعليمى و تربيتى: ١٣٦٤، ص ١١٦) در رابطه‌