بلند نمودن دست به سوى آسمان‌: يكى از آداب دعا آن است كه هنگام انجام دعا، دستها را به سوى آسمان و با حالت تضرع دراز نمايد. علامه طباطبايى در بيان فلسفه بلند كردن دستها به سوى آسمان معتقد است كه حقيقت همه عبادات بدنى، مجسم كردن حالات قلبى و توجهات باطنى است كه به وسيله آنها، حقايق كه بسى برتر و بالاتر از عالم ماده و جسمانيات است، به صورت جسمانى جلوه مى‌كند. اين معنا را مى‌توان در عباراتى همچون: نماز، روزه و حج مشاهده كرد. سؤالى كه در اينجا مطرح است آن است كه آيا بلندكردن دستها به سوى آسمان نشانه جسمانى بودن خدا و حضور او در آسمان است؟ مرحوم علامه طباطبايى در پاسخ به اين سؤال، ضمن رد شبهه حضور خدا در آسمان مى‌فرمايد: «از جمله عبادات بدنى، دعا است كه توجه قلبى و درخواست باطنى را مجسم كرده و آن را به صورت درخواست متعارف يك گداى پست مستمندى از ثروتمند باعزت و برومندى كه دستش را به سوى او دراز كرده و حاجت خود را با تضرع و زارى از او مى‌خواهد درمى‌آورد.» (علامه طباطبايى، محمدحسين، تفسيرالميزان، ١٣٦٣، ج ٢، ص ٥٠)

شروع دعا با صلوات بر پيامبر (ص) و خاندان او: از ديگر آداب دعا، شروع كردن دعا با درود بر پيامبر (ص) و خاندان اوست. تمام فرازهاى دعاى مكارم الاخلاق امام سجاد (ع) با صلوات بر پيامبر و خاندان او شروع مى شود. در روايت آمده كه اگر دعا كننده، دعاى خود را با صلوات شروع‌