تعليم و تربيت از ديدگاه امام سجاد (ع) - لياقتدار، محمد جواد - الصفحة ١١٦
و دقيق آن به شود و همچنين از آفت اخلاص كه همانا ريا و انواع و مراتب و معناى دقيق آن با استفاده از روايات ائمه (س) و كتب اخلاقى موجود)[١].
اشاره تربيتى: گاهى انسان در زندگى دچار تشويش فكرى و يا نوعى اضطراب مىشود كه چه كار كنم و چه شغلى را پيشه كنم بهتر است؟ آيا پزشكى يا مهندسى يا طلبگى و تفقه در علوم دينى؟ آيا متخصص در امور فنى و صنعتى و يا خدمت در مزارع و ...؟ و كلًا اكنون كه به عللى فرضاً بنده، كارمند و يا كاسب و يا كارگر و يا فلان شغل را دارا شدهام آيا در مقابل خادمان بزرگ ملت، حقير و ناچيز نيستم؟ و بالنتيجه از ثوابها و پاداشهاى اخروى تا حد زيادى بىنصيب نخواهم ماند؟ اين مسئله به نظر مىرسد از مسائل مهم اجتماعى است كه اسلام با تكيه بر مسئله «اخلاص» آن را به نحو احسن حل كرده است و انسانها را از تشويش و اضطراب و نگرانى نجات داده است و به آنها آرامش شغلى و كلًا آرامش زندگى عطا كرده است. رهنمود اسلام اين است كه ملاك در نزد خداوند كميت كار نيست بلكه كيفيت آن است. ملاك، فعاليت ٤٠ يا ٥٠ ساله علمى و تدريس و تحقيق و يا رهبرى مردم در جهت صلاح نيست، ملاك ميزان و مقدار و نوع كشفيات و اختراعات نيست و ...، بلكه ملاك جهتگيرى عمل است كه براى كجا؟ و براى چه؟ صورت گرفته است و لذا با اين توجيه آن كارگر ساده به همان اندازه اميد و رجا دارد كه به مقام «عند مليك مقتدر»
[١] - جهت اطلاع بيشتر به كتب اخلاقى ازجمله جامع السعادات و يا معراج السعاده مراجعه شود.