«حسنه» به هر نعمت خوشايند و شادكننده گويند كه به انسان مى‌رسد و سيئه ضد آن است. حسنه شامل نعمت دنيا و آخرت هر دو مى‌شود. حسنه مخصوص يك امر نيست بلكه در طاعت و شفاعت و پيروى از رهبر نيز مطرح است. (قريشى، على‌اكبر، قاموس قرآن، ١٣٥٢، ج ٢، ص ١٣٥)

از حضرت صادق (ع)، در تفسير آيه «ربنا آتنا فى الدنيا حسنه‌» روايت شده كه فرمود: حسنه آخرت خشنودى خدا و بهشت است و حسنه دنيا وسعت روزى و خوش اخلاقى است.

در روايت ديگرى از آن حضرت نقل شده كه فرمودند: حسنه در دنيا، خشنودى خداوند و وسعت روزى و خوش اخلاقى و در آخرت بهشت است. (علامه‌طباطبايى، محمدحسين، تفسير الميزان، ١٣٦٣، ج ٢، ص ١١٦) در فرمايش دوم امام صادق (ع) خشنودى خدا را در مورد مصاديق دنيوى حسنه ذكر فرمودند و اين نشان مى‌دهد كه خشنودى و رضاى خدا هم در دنيا و هم در آخرت ممكن است حاصل شود گرچه ظهور تام و اكمل آن در آخرت است و لذا رضاى خداوند هم نعمت دنيوى مى‌تواند باشد و هم نعمت اخروى. از امام على (ع) روايت شده كه حسنه در دنيا، زن شايسته و در آخرت حور العين است. (همان)

از احاديث فوق جامعيت مكتب تربيتى اسلام روشن مى‌شود كه تا چه اندازه بر اهميت نيازهاى دنيوى و رفاه دنيوى و تأمين نيازهاى طبيعى و