آثارنيايش‌: برومر در بيان آثار دعا به مسئله خودسازى اشاره كرده و معتقد است كه نيايش شيوه مهمى است كه در آن ما خودمان را تربيت مى‌كنيم. او خاطر نشان مى‌كند كه در «حال نماز، مؤمن به طور مكرر خود را به گونه‌اى مى‌سازد كه جهان را به شيوه خاصى ببيند، شيوه‌اى كه هر روز در آن، تجارب او با آنچه او واقعيت مناسب مى‌پندارد هماهنگ و مطابق مى‌شوند؛ او به طور مكرر حيات عاطفى و رفتار خود را متوجه اين واقعيت و مطابق آن مى‌كند. در اين شيوه، نيايش چيزى مى‌شود كه درورى (Forms of Life) آن را مكتب شهود (Calvin) مى‌خواند. در دعا و نماز مى‌آموزيم زندگى و جهان را بر اساس ايمانمان بفهميم و زندگى‌مان را مطابق با اين شيوه ديدن پويا نگه داريم. برومر، در بيان آثار دعا، به مسئله عشق ورزى نيز اشاره مى‌كند. او معتقد است كه مؤمنان در دعاى خود بسان زندگيشان تمرين عشق‌ورزى با خدا مى‌كنند و نه اينكه صرفاً با دعا تمرين كنند. تمرين دعا شبيه تمرين شنا نيست كه بدون رفتن در آب بتوانى انجام دهى. مؤمنان در دعا در واقع در پى ايجاد، بازسازى و اعتراف به دوستى‌شان با خدا هستند. دعا و زندگى عاشقانه، بدون يكديگر، غير ممكن‌اند. لذا بيهوده است اگر گمان كنيم كه اگر آن دعا در همه زندگى ما ظهور و تجلى پيدا نكرده باشد، مى‌توانيم از طريق دعا به قرب جوار خداوند نايل شويم. به عبارت ديگر، به لحاظ منطقى محال است كه زندگى عاشقانه داشت و حال آنكه اين عشق ايجاد و پى در پى احياء نشده باشد به اين واقعيت در ستايش و سپاسگذارى اذعان و اعتراف مى‌شود.