تعليم و تربيت از ديدگاه امام سجاد (ع) - لياقتدار، محمد جواد - الصفحة ٢٦٧
اعتقاد به فطرت پاك كودك داشت) بود و برخلاف مسيحيان ديگر كه شرارت را در انسان پيروز مىدانستند او، خير را در انسان پيروز مىدانست (ماير، تاريخ فلسفه تربيتى، ص ٢٧٨). در مورد ارزش دنيا و آخرت و رابطه آنها و اينكه اسلام جهت آخرتگرايى اش به معناى نفى حيات دنيوى و فعاليت و تحرك نيست، به نقل حديثى از امام حسن مجتبى (ع) اكتفا مىكنيم:
«كن لدنياك كانك تعيش فيها ابدا و كن لاخرتك كانك تموت غداً»
(مطهرى، مرتضى، سيرى در نهج البلاغه، ١٣٧٨، ص ٣١١) براى دنيايت چنان باش كه گويى جاودان خواهى ماند و براى آخرت چنان باش كه گويى فردا مىميرى.
در پايان آخرين فراز دعا، جالب است كه امام از فعل متكلم وحده و اول شخص مفرد استفاده مىكنند در حالى كه دو فعل قبلى جمع و متكلم معالغير بود. و خلاصه از خدا طلب مىكنند كه مرا از عذاب آتش برهان و اين عمق تأكيد تربيت اسلامى را مىرساند كه بر بعد اخروى تربيت اهميت قائل است؛ يعنى تربيت شده مكتب تربيتى اسلام خود را به گونهاى مىسازد و به گونهاى آموزش مىبيند و به گونهاى عمل مىكند تا از آتش اخروى و عذاب اخروى نجات يابد كه البته عذاب اخروى تجسم و تبلور اعمال دنيوى انسان است كه جنبه ملكوتى پيدا كرده و در آخرت مجسم مىشوند. لذا بايد گفت كه ما به خدا پناه مىبريم و از خدا طلب توفيق مىكنيم كه مسير تربيت ما صحيح و سازنده و مفيد و تكامل بخش باشد؛ چرا كه مربى اصلى و مربى اول تمام موجودات اوست كه رب العالمين است.