ميان من و خدمتت حايل مى‌گردد. اى سيد و بزرگ من، شايد (علت پيش آمدن اين اتفاقات و عدم توفيق من در مناجات با حال مطلوب با تو اين باشد كه) تو از درگاه لطفت مرا راندهاى و از خدمت بندگيت دورم ساخته‌اى يا شايد ديدى من حق بندگيت را خفيف شمردم، بدين جهت از درت مرا دور كردى، ياآن كه ديدى من از تو روى گردانم بدين سبب بر من غضب فرمودى، يا آن كه در مقام دروغگويانم يافتى لذا از نظر عنايتت دور افكندى، يا شايد ديدى شكرگزارى از نعمتهايت نمى‌كنم مرا محروم ساختى، يا شايد مرا در مجالس اهل علم نيافتى به خوارى و خذلانم انداختى، يا شايد مرا در ميان اهل غفلت يافتى بدين جرم از رحمتت نوميدكردى يا شايد ديدى در مجالس اهل باطل (و با مردم فاسد) الفت گرفته‌ام مرا ميان آنها واگذاشتى، يا شايد دوست نداشتى دعايم را بشنوى و از درگاهت دورم كردى، يا شايد به جرم و گناهم مكافات كردى، يا شايد به بى‌شرم و حيايى با حضرتت مجازاتم نمودى.

از پيامبر اكرم (ص) روايت شده كه فرمود: هرگاه خداوند درباره بنده‌اى اراده استجابت داشته باشد به او اذن دعا [توفيق‌] كردن مى دهد. [بدين معنا كه شرايطى فراهم مى شود تا متربى توفيق دعا كردن پيدا كند]. و همچنين از پيامبر اكرم (ص) روايت شده است كه فرمود: هر كس درب دعاء برويش بازشود، دربهاى رحمت الهى برويش گشوده مى‌شود. (علامه طباطبايى، محمدحسين، تفسيرالميزان، ١٣٦٣، ج ٢، ص ٥٦) همه اين فرمايشات حاكى از آن است‌