تعليم و تربيت از ديدگاه امام سجاد (ع) - لياقتدار، محمد جواد - الصفحة ٢٣١
كردن افراد براى آينده و دوران بزرگسالى مىدانستند ناظر بر همين معنا باشد، بدين معنا كه متربى، از سوى مربيان به گونهاى هدايت شود تا بتواند آينده خود را تأمين نمايد.
ثانياً، در اسلام، ثروت وسيله است نه هدف. لذا اگر متربى از نظر روحى قانع باشد، كثرت ثروت باعث تغيير حالات روحى او نمىشود، چنانكه در سليمان (ع) چنين بود.
ثالثاً، انسانهاى معمولى با توجه به تمايلاتى كه دارند نوعاً خيلى كم مىتوانند در برابر تكاثر و كثرت ثروت مقاومت نموده و خود را و روحيات معنوى خود را حفظ كنند لذا امام (ع) مىفرمايند: «مرا به توانگرى آزمايش و مبتلا مفرما» و اين اشاره به چنين انسانهايى مىكند.
رابعاً، از مورد ذكر شده در بالا مىتوان استنباط كرد كه والدين و مربيان مىبايد در تربيت فرزندان روى مسئله پول توجيبى اهميت قائل شده و متربى را به گونه اى پرورش دهند كه روحيه قناعت طبع و غنا پيدا كند و اين را مىبايد از كودكى آن هم با تأمين نيازهاى زيستى و فيزيولوژيكى كودك اعمال كرد. مسلماً كودكى كه در طفوليت فرصت تأمين نيازهاى زيستى را نداشته در سنين آتى، نسبت به مال حرص و ولع بيشترى پيدا مىكند. «نقل مىكنند كه شهيد قدوسى در اداره مدرسه حقانى درقم، اوائل انقلاب يا قبل از آن پول شهريههاى طلاب را توى صندوقى ريخته و در جاى خاصى نصب مىكرد كه هر يك از طلاب سهم خود را شخصاً برداشت كنند اما وقتى به ايشان سفارش شد كه چنين كارى ممكن است باعث بروز