از خدا طلب توفيق مى‌كنند كه در شناخت راه سعادت دچار كورى و گمراهى نشوند، «ولا العمى عن سبيلك‌». چون «گمراهى و عدم شناخت» باعث عدم نيل به غايت نهايى و سعادت مى‌شود. احتمالًا طلب توفيق امام سجاد (ع) در عدم كورى اشاره به طلب روشنايى و نور از خداوند باشد و روشنايى الهى همان هدايت الهى است كه از طريق انبيا و امام و يا در مراتب پايين از طريق معلم و والدين و دوستان صالح و جامعه آگاه و صالح اعمال مى‌شود. قرآن نيز مؤيد اين برداشت ما است: «او من كان ميتاً فاحييناه و جعلنا له نوراً يمشي به في الارض»، آيا (نديده‌اى) آن را كه مرده بود و ما او را زنده كرديم و قرار داديم برايش نورى كه توسط آن ميان مردم راه مى‌رود (قرآن كريم، سوره انعام، آيه ١٢٢) و يا آيه‌ «و يجعل لكم نوراً تمشون به» و قرار مى‌دهد براى شما نورى كه به واسطه آن راه برويد (قرآن كريم، سوره الحديد، آيه ٨). مربى خوب اعم از امام يا معلم، در واقع نور است كه در پرتو آن متعلم و متربى راه خويش را مى‌پيمايد و به سعادت مى‌رسد. فلاسفه تعبير جالبى براى نور دارند: «الظاهر لنفسه و المظهر لغيره‌» يعنى نور خود حيثيتاً ظاهر است اما غير خود را ظاهر مى‌نمايد. (علامه طباطبائى، محمد حسين، بدايه الحكمه، بحث تشكيك وجود، ١٣٧٠) مربى نيز نور است يعنى مربى واقعى كسى است كه خود به كمال رسيده باشد و مهذب شده باشد تا بتواند اقتداكنندگان به خود را خوب تربيت و هدايت كند و همين معنا را ما در نهج البلاغه نيز از زبان على (ع) مشاهده مى‌كنيم.