تعليم و تربيت از ديدگاه امام سجاد (ع) - لياقتدار، محمد جواد - الصفحة ١٦٠
از ريشه تنبّه و بيدارى است و به روشهايى اطلاق مىشود كه نه تنها باعث بيدارى و هشيارى انسان در عدم تكرار عمل زشت گذشته شده بلكه فرد را براى انجام كارهاى پسنديده هشيار مىنمايد. به نظر مىرسد كه تشويق خود نوعى تنبه به آدمى نيز مىباشد يا لااقل نوعى و قسمى از تشويقها، تشويقهاى تنبهى است بدين نحو كه با تاييد و تقويت يك عمل از متربى، او متنبه و هشيار مىشود كه اين عمل خوب و مطلوب است و بايد تداوم يابد. آزمايشهاى مكرر روانشناسان روى حيوانات مؤيد اين نظر است (روانشناسى عمومى مان مباحث يادگيرى). لذا در اينجا و در اين فراز امام سجاد (ع) نيز ظاهراً يكى از روشهاى تربيتى كه بايد در برابر دوستان جاهل و خطاكار پيشه كرد را تشويق و تأييد اعمال خوب آنها مىدانند يعنى اينطور نباشد كه چون فلانى آدم بدى است پس تمام اعمال وى را بد بدانيم و تخطئه كنيم بلكه اگر آن رشته از اعمال خوبش را تاييد و تقويت كنيم او متنبه شده و نه تنها رفتارهاى خوب خود را ادامه مىدهد بلكه از اعمال زشت قبلىاش هم دست برمىدارد.
تغافل
معناى تغافل: بر اساس تعريفى كه مولف كتاب المنجد مطرح نمودهاست به معناى «تظاهر انه غافل» (معلوف، لويس، المنجدفىاللغه، ١٣٦٥، ص ٥٥٥) يعنى وانمودكردن فرد به اين كه متوجه رفتار طرف مقابل نشده است،