فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٥٢ - راه ثابت شدن اول ماه

٢١٦- چنانچه ماه رمضان بين دو يا سه ماه مشتبه شود، بنابر احتياط واجب بايد همه آنها را روزه بگيرند، و همچنين اگر كسى نذر كرده باشد كه ماه معيّنى را روزه بگيرد و آن ماه بين دو يا سه ماه مشتبه شود، بايد احتياط كند و تمام ماههاى مشتبه را- مادامى كه مستلزم حرج نباشد- روزه بگيرد؛ ولى اگر به يكى از آن ماهها ظنّ پيدا كند، بايد به ظنّ خود عمل نمايد.

٢١٧- مكلفى كه فقط مى‌داند يكى از دوازده ماه سال ماه رمضان است ولى بطور معيّن يقين يا ظنّ ندارد كه ماه رمضان كدام يك از آن دوازده ماه است، بايد يكى از دوازده ماه سال را ماه رمضان قرار دهد.

٢١٨- اگر چند ماه پشت سر هم هوا ابرى باشد بطورى كه هلال در آن ماهها ديده نشود، مادامى كه عادتاً نقصان آنها را ندانند- يعنى ندانند كه آيا همه كه آن ماهها سى روز هستند يا اينكه بعضى از آنها سى روز و بعضى ديگر بيست و نه روز مى‌باشند- بايد همه آن ماهها را سى روز حساب كنند.

٢١٩- اگر كسى در جايى باشد كه شش ماه روز و شش ماه شب يا سه ماه روز و نه ماه شب است يا ...، بايد در هر سال يك ماه را روزه بگيرد، و احتياطاً در آنجا بايد مَدار روزه را بر طبق اوقات بلاد متوسطه قرار دهد، و در تعيين اوقات، بين بلاد متوسطه مخيّر است، همچنانكه در جلد اول بخش صلاة فقره (٤٢) ذكر شده است.