فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٣٨ - سوم - واجب النفقه شخص زكات دهنده نباشند

آنها زكات بدهد، به قصد اينكه آنچه را مى‌دهد ملك آنها باشد و يا ولىّ آنها آن را به مصرفشان برساند؛ و بايد موقعى كه خودش يا كسى كه امين اوست زكات را به قصد مصرف كردن براى آنها و يا به قصد تمليك آنها به ولىّ مى‌دهند قصد زكات نمايند؛ و اگر به ولىّ آنها دسترسى ندارد، مى‌تواند خودش مستقيماً يا به توسط كسى كه امين او است زكات را به مصرف آنها برساند.

دوم- زكات را در راه معصيت مصرف نكنند:

٢٢١- پرداخت زكات سهم فقراء به فقيرى كه آن را در معصيت خرج مى‌كند جائز نيست، بخصوص در صورتى كه ندادن زكات به او سبب شود از معصيت دست بردارد.

٢٢٢- پرداخت زكات سهم فقراء به فقير شرابخوار جائز نيست، هرچند پنهانى شراب بخورد؛ و احتياط واجب آن است كه به فقير بى‌نماز و فقيرى كه آشكارا گناه كبيره انجام مى‌دهد نيز زكات ندهند.

٢٢٣- پرداخت زكات از سهم المؤلَّفة قلوبهم و سهم سبيل اللّه و سهم رقاب- بردگان- به افرادى كه در دو فقره قبل ذكر شدند اشكال ندارد.

٢٢٤- در جواز پرداخت زكات به عاملين بر زكات، وثوق و اطمينان به امانتدارى آنها كافى است.

٢٢٥- فقيرى كه زكات به او مى‌دهند لازم نيست عادل باشد؛ هرچند بهتر است زكات را به أعدل فالأعدل و أفضل فالأفضل و أحوج فالأحوج بدهند، و با تعارض جهات، أهمّ فالأهمّ را ملاحظه نمايند، و اين به حسب مقامات مختلف است.

٢٢٦- پرداخت زكات به فقيرى كه به جهت فقر گدايى مى‌كند جائز است.

سوم- واجب النفقه شخص زكات دهنده نباشند:

٢٢٧- انسان نمى‌تواند مخارج كسانى را كه واجب النفقه او هستند- يعنى مخارجشان بر او واجب است- از زكات بدهد؛ مگر در صورتى كه غير از زكات مالى نداشته باشد كه هزينه آنها نمايد.

٢٢٨- افراد واجب النفقه عبارتند از: ١- پدر و مادر و پدران و مادران آنان هرچه‌