فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٤ - اول - نيت

شرط دهم- مضرّ نبودن روزه:

٤٨- كسى كه روزه است، چنانچه روزه بر جان او مضرّ شود، روزه‌اش صحيح نمى‌باشد؛ و اگر روزه بر جان مكلف مضرّ نشود بلكه محذور ديگرى مترتب بر روزه شود- مثلًا روزه گرفتن مكلف مضرّ به نفس شخص ديگرى غير از او شود، يا مضرّ به عرض و آبروى خود او يا شخص ديگرى غير از او گردد، يا باعث ضرر به مالى شود كه حفظ آن مال واجب است و وجوب حفظ آن در نظر شارع مقدّس اهمّ از وجوب روزه مى‌باشد، يا روزه با واجب ديگرى كه وجوب آن واجب در نظر شارع مقدّس اهمّ از وجوب روزه است مزاحم شود- مثلًا كسى روزه باشد و در عين حال با وجوب نجات جان كسى كه در حال غرق شدن است مواجه گردد- در تمام اين صور بر مكلف واجب است كه واجب اهمّ را انجام دهد؛ و اگر واجب اهمّ را انجام ندهد، هرچند گناهكار است ولى روزه‌اش صحيح مى‌باشد.

٤٩- هرگاه شخص روزه‌دار به خاطر گرسنگى يا تشنگى به حدّى دچار ضعف شود كه عادتاً قابل تحمل نباشد، صحيح نيست آن روزه را تمام كند.

شرط يازدهم- نخوابيدن بدون نيّت روزه از سحر تا زوال:

٥٠- كسى كه پيش از طلوع فجر صادق- اذان صبح- بدون نيت روزه بخوابد، و بعد از زوال- ظهر شرعى- از خواب بيدار شود، نمى‌تواند آن روز را روزه بگيرد.

واجبات مربوط به روزه ماه مبارك رمضان:

٥١- واجبات راجع به روزه ماه مبارك رمضان عبارتند از: ١- نيّت، ٢- طهارت از حدثهاى جنابت و حيض و نفاس در هنگام طلوع فجر صادق (اذان صبح)، ٣- اجتناب از مُفطرات.

اول- نيّت:

٥٢- لازم نيست انسان نيّت روزه را از قلب خود بگذارند يا آن را بر زبان جارى نمايد؛ هرچند مستحب است نيّت آن را بر زبان جارى كند، مثلًا بگويد: