فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٤١ - حكم فرو بردن سر در آب

سر مى‌شود بمالد و سپس تمام سر خود را در آب فرو برد، بنابر اقوى اين عمل- ماليدن صَمغ يا روغن- حرمت فرو بردن سر در آب را رفع نمى‌كند؛ ولى اگر سر خود را در شيشه و امثال آن قرار دهد و در آب فرو رود اشكال ندارد.

١٦٤- اگر كسى فراموش كند كه روزه است، چنانچه به نيّت غسل تمام سر خود را در آب فرو برد، غسل او صحيح است و مرتكب حرام هم نشده است.

١٦٥- كسى كه مى‌داند روزه است، اگر عمداً براى غسل سر خود را در آب فرو برد، چنانچه روزه او مثل روزه ماه رمضان واجب معيّن باشد معصيت كرده است و غسل او هم باطل مى‌باشد، و همچنين است اگر روزه او روزه مستحبى يا روزه واجبى باشد كه مثل روزه كفاره وقت معيّن ندارد؛ مگر اينكه از قصد روزه دست بردارد، كه در اين صورت غسل او صحيح است.

١٦٦- اگر روزه‌دار براى اينكه كسى را از غرق شدن نجات دهد عمداً تمام سر خود را در آب فرو برد، مرتكب حرام نشده است.

١٦٧- ريختن آب بر روى سر براى مكلف روزه‌دار اشكال ندارد، اگرچه آب تمام سر او را فرا گيرد، البته مادامى كه فرو بردن تمام سر در آب بر آن صدق نكند.

١٦٨- اگر آب زيادى از نهر يا ناودان بزرگى از بالا به پايين فرود آيد، يا آب از سراشيبى جارى باشد و روزه‌دار سر خود را با تمام بدنش زير آن بگيرد و آب تمام سر او را فرا گيرد، مرتكب حرام شده است، چون عرفاً بر اين عمل رَمس صدق مى‌كند.

١٦٩- اگر شخصى كه روزه است دو سر داشته باشد و سر اصلى خود را تشخيص دهد، حرام است تمام آن را در آب فرو ببرد؛ اما اگر سر اصلى را تشخيص ندهد، بايد از فرو بردن هر دوى آنها به زير آب خوددارى نمايد.

١٧٠- لازم است روزه‌دار از فرو بردن تمام سر خود در دو مائع كه اجمالًا مى‌داند يكى از آنها آب است اجتناب نمايد؛ ولى حكم به حرمت نمى‌شود مگر به ارتماس در هر دوى آنها.

١٧١- كسى كه روزه واجب معيّن گرفته است، اگر در بين روز جنب شود- البته‌