فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٦٨ - شرط اول - لباسى كه به مسكين مىدهند عرفا لباس باشد

خوراندن طعام و تحويل دادن آن، بنابر اين اگر كسى در تمام ماه رمضان روزه‌هايش را عمداً خورده باشد، مى‌تواند شصت نفر مسكين معيّن را سى نوبت غذاء بدهد، و يا به هر يك از آنها سى مدّ طعام تحويل دهد، هرچند ناچار به اين عمل نباشد، يعنى فقراء ديگر نيز در دسترس باشند.

٢١٧- اگر كفاره دهنده در شهر خودش براى پرداخت كفاره مسكين پيدا نكند، واجب است كفاره را به شهرى ديگر منتقل نمايد؛ و اگر نمى‌تواند آن را منتقل كند، بايد منتظر بماند تا در شهر خودش مسكين يافت شود؛ و اگر در شهر خودش كمتر از تعدادى كه مى‌خواهد مسكين وجود داشته باشد، مى‌تواند كفاره را بطور مكرّر به آنان بدهد، تا عدد كفاره را تكميل نمايد؛ و در تكرار كفاره بايد همه مساكين موجود را اطعام نمايد، پس اگر ده نفر مسكين در شهر او هست، بايد شش نوبت به آنان اطعام كند؛ و جائز نيست پنج نفر از آنها را دوازده بار اطعام نمايد؛ و احتياط آن است كه در مواقعى كه دسترسى به عدد مساكين نيست اكتفاء كند بر تكرار خوراندن طعام نه تكرار دادن طعام، و نيز احتياط در آن است كه تكرار خوراندن طعام را در ايام متعدد انجام دهد.

٢١٨- اگر كسى براى پرداخت كفاره تعداد كامل مساكين- شصت نفر يا ده نفر- را پيدا كند، جائز نيست كفاره را بر تعداد كمتر تكرار نمايد.

چهارم- شروط و احكام كِسوَة- پوشاندن- مسكين:

كِسوَة- پوشاندن- مسكين به عنوان كفاره عبادتى است واجب، و داراى شروط و احكامى است كه احكام آن در ضمن تيترهاى مبيّن شروط بيان مى‌شوند:

شرط اول- لباسى كه به مسكين مى‌دهند عرفاً لباس باشد:

٢١٩- لباسى كه بايد به عنوان كفاره به مسكين داده شود، بايد در نزد عرف لباس شمرده شود، بنابر اين در تحقق كِسوَة- پوشاندن- دادن عمامه و كلاه و شال كمر و چكمه و جوراب كافى نيست.