فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٧٨ - نوع چهارم - قضاء روزه پدر و مادر

آن گاو است، چنانچه مكلف دسترسى به گاو نداشته باشد، بايد سى مسكين را اطعام كند، و اگر اين هم برايش امكان نداشته باشد، بايد بجاى آن نه روز روزه بگيرد؛ و هر صيدى كه كفاره آن گوسفند است، چنانچه مكلف دسترسى به گوسفند نداشته باشد، بايد ده مسكين را اطعام كند، و اگر اين هم برايش امكان نداشته باشد، بايد بجاى آن سه روز روزه بگيرد.

٣٠٠- كسى كه بايد براى افطار يك روزه از ماه رمضان دو ماه روزه كفاره بگيرد- چه در كفاره جمع و چه در كفاره مخيّره- واجب است دو ماه روزه را به توضيحى كه در فقره (٢٥٩) بيان شد متتابع- پى در پى- بگيرد؛ و بنابر اقوى تتابع در روزه‌هاى سائر كفارات- به استثناء روزه عوض از كفاره صيد شتر مرغ در حال احرام- نيز شرط است؛ بلكه رعايت تتابع در روزه اين كفاره نيز احوط مى باشد.

نوع چهارم- قضاء روزه پدر و مادر:

٣٠١- اگر پدر روزه ماه رمضان يا روزه واجب ديگرى- غير از روزه استيجارى- را كه بر ذمّه داشته بجا نياورده باشد، چنانچه از روى نافرمانى ترك نكرده باشد- اگرچه نتوانسته قضاء كند- در بين فرزندان زنده او بر پسر بزرگترش واجب است كه بعد از مرگ پدر قضاء آنها را بجا آورد يا براى انجام آنها اجير بگيرد، و همچنين بنابر احتياط واجب اگر مادر روزه ماه رمضان يا روزه واجب ديگرى- غير از روزه استيجارى- را كه بر ذمّه داشته بجا نياورده باشد، چنانچه از روى نافرمانى ترك نكرده باشد- اگرچه نتوانسته قضاء كند- در ميان فرزندان زنده او بر پسر بزرگترش واجب است كه بعد از مرگ مادر قضاء آنها را بجا آورد يا براى انجام آنها اجير بگيرد.

٣٠٢- اگر ميت چند پسر دارد كه در سن با هم برابرند، همه آنها در گرفتن قضاء روزه پدر و مادر شريك مى‌باشند؛ لكن اگر تنها يكى از آنها روزه را قضاء نمايد، از ذمّه ديگران ساقط مى‌شود، و نيز اگر شخص ديگرى تبرّعاً روزه آن ميت را قضاء نمايد، از ذمّه همه آنها ساقط مى‌شود.