فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٦٤ - شرط اول - طعام به مسكين داده شود

دهد، بدون فرق بين اينكه هر دو ماه ناقص- بيست و نه روز- باشند يا هر دو سى روز تمام باشند و يا يكى از آن دو ناقص و ديگرى تمام باشد؛ ولى احوط آن است كه شصت روز روزه بگيرد.

٣- اگر بين روزهاى دو ماه روزه كفاره به نوعى جدايى بيفتد كه شرعاً مُضرّ به تتابع نباشد بايد شصت روز روزه بگيرد.

سوم- شروط و احكام اطعام مسكين:

اطعام كفاره عبادتى است واجب، و داراى شروط و احكامى است كه احكام آن در ضمن تيترهاى مبيّن شروط بيان مى‌شوند:

شرط اول- طعام به مسكين داده شود:

١٩٥- مسكين كه بايد كفاره به او داده شود همان فقير شرعى است كه مستحق زكات مى‌باشد، و او كسى است كه نمى‌تواند مخارج ساليانه خودش و افراد تحت تكفّلش- اعم از قُوت ساليانه و سائر ضروريّات به حسب شان زندگيش حتى اثاثيّه منزل يا بدهيهايى كه وقت پرداخت آنها در آن سال است يا ...- را تأمين نمايد و كسب و كارى هم ندارد كه بالفعل يا بالقوّة بتواند مخارج مذكوره را تأمين نمايد و كسى هم تبرّعاً مخارج مذكوره او را تأمين نمى‌كند، پس كسى كه مى‌تواند از راه درآمد املاك يا صنعت يا كارگرى يا گرفتن اجاره و امثال اينها مخارج ساليانه خودش و افراد تحت تكفّلش را تأمين كند شرعاً فقير نمى‌باشد.

١٩٦- با توجه آنچه در فقره قبل- از تعريف مسكين- بيان شد، لازم نيست طعام كفاره به مسكينى كه أسوء حالًا از فقير شرعى است داده شود؛ هرچند دادن كفاره به او احوط است.

١٩٧- كسى كه بدهكار است- و لو بدهكارى او مستوعب باشد يعنى به اندازه تمام اموالش باشد- چنانچه قادر بر تحصيل آذوقه يك سال خود باشد فقير نيست.

١٩٨- كسى كه تمكّن مالى دارد، اگر عائله‌اش فقير باشند، چنانچه آن شخص به آنها