فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٦٨ - پرداخت زكات فطره

٣٧٧- كسى كه مى‌خواهد قيمت زكات فطره را بپردازد، چنانچه قيمتها به حسب زمان و مكان مختلف باشند، قيمت همان مكان و همان وقتى كه مى‌خواهد زكات فطره را بپردازد ملاك مى‌باشد.

٣٧٨- افضل است كه انسان زكات فطره را در محلى كه فطره بر او واجب شده است به مستحق برساند، هرچند مال و وطن او جاى ديگر باشد؛ و اگر در محل ديگر مالى داشته باشد و فطره را در آن مال معيّن كند، و با وجود مستحق در آن محل فطره را به محل خود يا محل ديگر منتقل كند و تلف شود ضامن مى‌باشد، و بايد عوض آن را بپردازد.

٣٧٩- فقيرى كه زكات فطره به او مى‌دهند لازم نيست عادل باشد.

٣٨٠- پرداخت زكات فطره به شرابخوار جائز نيست، هرچند پنهانى شراب بخورد.

٣٨١- پرداخت زكات فطره به كسى كه آن را در معصيت مصرف مى‌كند جائز نيست، بخصوص در صورتى كه ندادن زكات فطره به او سبب شود از معصيت دست بردارد.

٣٨٢- احتياط واجب آن است كه به شخص بى‌نماز و كسى كه آشكارا گناه كبيره انجام مى‌دهد زكات فطره ندهند.

٣٨٣- به فقيرى كه گدايى مى‌كند مى‌شود زكات فطره داد.

٣٨٤- اگر طفل شيعه‌اى فقير باشد، انسان مى‌تواند زكات فطره را به مصرف او برساند، يا به واسطه دادن زكات فطره به ولىّ او، آن زكات را ملك طفل نمايد.

٣٨٥- اگر انسان به خيال اينكه كسى فقير است به او زكات فطره بدهد و بعد بفهمد فقير نبوده، چنانچه مالى كه به او داده است از بين نرفته باشد، بايد آن را پس بگيرد و به مستحق بدهد؛ و اگر نتواند آن را پس بگيرد، بايد از مال خودش دوباره زكات فطره را بدهد؛ و اگر از بين رفته باشد، در صورتى كه گيرنده زكات فطره مى‌دانست چيزى كه گرفته است فطره مى‌باشد، بايد عوض آن را بدهد؛ و اگر نمى‌دانست، دادن عوض بر او واجب نيست، و انسان بايد دوباره از مال خودش زكات فطره را بدهد.

٣٨٦- كسى كه مى‌گويد من فقيرم، اگر معلوم باشد كه راست مى‌گويد پرداخت زكات فطره به او اشكال ندارد؛ و اگر معلوم باشد كه دروغ مى‌گويد پرداخت زكات فطره به او