فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٥٨ - عذرهايى كه شخص مبتلا به آنها لازم نيست روزهاش را قضاء كند

مى‌شود- لازم نيست روزه‌اى را كه به واسطه آن عذر نگرفته است قضاء كند عبارتند از:

اول: بالغ نبودن، پس بر مكلف واجب نيست روزه‌هاى ماه رمضان را كه قبل از بلوغ از او فوت شده‌اند قضاء كند؛ بلى، اگر در ماه رمضان قبل از طلوع فجر صادق بالغ شده و روزه آن روز را نگرفته باشد، بايد قضاء آن را بجا آورد؛ و اگر شك كند كه قبل از طلوع فجر صادق بالغ شده است يا بعد از آن، در صورتى كه نسبت به زمان هر دو- بلوغ و طلوع فجر- يا فقط نسبت به زمان بلوغ جهل داشته باشد، قضاء روزه بر او واجب نيست؛ اما اگر نسبت به زمان طلوع فجر جهل داشته باشد، بنابر احوط بايد آن ورزه را قضاء نمايد.

دوم: جنون، پس كسى كه در تمام ماه رمضان يا در بعضى از روزهاى آن دچار جنون بوده، واجب نيست روزه‌هايى را كه درآن حال نگرفته است قضاء نمايد.

سوم: كفر، پس اگر كافر مسلمان شود، واجب نيست روزه‌هايى را كه در حال كفر نگرفته است قضاء نمايد.

چهارم: نداشتن ايمان، پس اگر مسلمانى كه شيعه اثنى عشرى نيست شيعه شود، لازم نيست روزه‌هايى را كه طبق مذهب خودش يا طبق مذهب شيعه بجا آورده است قضاء كند.

پنجم: بيهوشى، پس كسى كه در ماه رمضان قبل از طلوع فجر صادق بيهوش شود و بعد از طلوع فجر صادق يا در وسط روز بهوش آيد، واجب نيست قضاء روزه آن روز را بگيرد.

ششم: حيض و نفاس، پس اگر زنى به واسطه حيض يا نفاس روزه بعضى از روزهاى ماه رمضان را نگيرد و پيش از تمام شدن ماه رمضان فوت كند، لازم نيست روزه‌هايى را كه نگرفته است براى او قضاء كنند.

هفتم: درد عطش، پس مكلفى كه به واسطه ابتلاء به درد عطش در ماه رمضان روزه نگرفته است، چنانچه بعداً هم نتواند روزه بگيرد، قضاء روزه‌هايى را كه در ماه رمضان نگرفته است بر او واجب نيست.