فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٣٤ - اول - جماع

شخص محرم از روى عمد در يك احرام مكرّراً شكار كند، با تكرار شكار كفّاره تكرار نمى‌شود ولى در اين صورت اين محرم از كسانى است كه خداوند عزّ و جلّ درباره آنها مى‌فرمايد: وَ مَنْ عادَ فَيَنْتَقِمُ اللَّهُ مِنْهُ‌.

٥٤- اگر شخص مُحرم حيوانى را بكشد كه كفّاره آن شتر است، چنانچه دسترسى به شتر نداشته باشد، واجب است شصت مسكين را اطعام كند، يعنى به هركدام از آنها يك مدّ طعام بدهد؛ و اگر اين را هم نتواند بپردازد، واجب است هجده روز روزه بگيرد.

٥٥- اگر شخص محرم حيوانى را بكشد كه كفّاره آن گاو است، چنانچه دسترسى به گاو نداشته باشد، واجب است سى مسكين را اطعام كند؛ و اگر اين را هم نتواند بپردازد، واجب است نُه روز روزه بگيرد.

٥٦- اگر شخص محرم حيوانى را بكشد كه كفّاره آن گوسفند است، چنانچه دسترسى به گوسفند نداشته باشد، واجب است ده مسكين را اطعام كند؛ و اگر اين را هم نتواند بپردازد، واجب است سه روز روزه بگيرد.

گروه دوم- سائر محرّمات احرام غير از صيد:

سائر محرّمات احرام- غير از صيد- كه ارتكاب آنها از روى علم و عمد موجب كفاره مى‌باشد عبارتند از:

اول- جماع:

٥٧- اگر شخص محرم از روى علم و عمد در عمره مفرده قبل از سعى بين صفا و مروة با زن خود جماع كند، عمره‌اش فاسد مى‌شود، و بايد آن را به آخر برساند و عمره ديگرى بجا آورد، و يك شتر و اگر نتواند يك گاو و اگر اين را هم نتواند يك گوسفند به عنوان كفاره بدهد؛ اما اگر بعد از سعى اين عمل را انجام داده باشد، عمره‌اش صحيح است، ولى بايد كفاره مذكوره را بپردازد.

٥٨- اگر مردى در احرام عمره تمتع از روى علم و عمد پيش از سعى بين صفا و مروة با زوجه خود جماع كند، عمره‌اش فاسد نمى‌شود و بايد آن را تمام كند، ولى واجب است كفّاره مذكوره در فقره قبل را بپردازد؛ و اگر وقت وسعت دارد، احتياط آن است‌