فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٥٤ - احكام مشتركه مربوط به صوم

مى‌باشند، ٧- مريض نبودن و مريض نشدن، به گونه‌اى كه روزه براى مكلّف مضرّ باشد، ٨- خوف نداشتن از مرض، ٩- مضرّ نبودن روزه.

پنجم: عدول از روزه‌اى به روزه ديگر جائز نيست، چه از واجب به واجب ديگر و چه از واجب به مستحب و چه از مستحب به مستحب ديگر و چه از مستحب به واجب؛ البته آنچه در روزه يوم الشك گفته شد كه پس از معلوم شدن ماه رمضان نيّت را تجديد كند، از باب عدول از نيّت نيست، بلكه از اين جهت است كه وقت نيّت روزه براى كسى كه نمى‌دانست ماه رمضان است يا نه، تا هنگام زوال موسّع مى‌باشد.

ششم: در همه روزه‌ها مكلف بايد نيت روزه داشته باشد، البته آخرين وقت براى نيت كردن در انواع روزه متفاوت است، و توضيح آن در صفحه ٨٩ ضمن تيتر «فرقهاى مربوط به روزه‌هاى ده‌گانه» بيان مى‌شود.

در باب نيّت، فقرات (٥٢، ٥٣، ٥٧، ٦١، ٦٩، ٧٠، ٧١، ٧٢ و ٧٣) از مسائل مشترك بين همه انواع روزه مى‌باشند.

هفتم: در همه روزه‌ها اجتناب از مفطرات لازم است، و همچنين احكام چيزهايى كه روزه را باطل مى‌كنند، تماماً- غير از آنچه در قسمت دوم از فقره (٣٤٩) بيان شده است- در همه روزه‌ها جريان دارند.

هشتم: هيچ يك از روزه‌ها به سبب افطار سهو و نسيان باطل نمى‌شود.

نهم: در تمام روزه‌ها اگر كسى شك داشته باشد صبح شده است يا نه، جائز است بدون فحص كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد، تا زمانى كه يقين به طلوع صبح پيدا كند و يا دو نفر عادل يا يك نفر عادل بلكه يك نفر ثقه به او خبر دهند كه صبح شده است؛ بخلاف كسى كه در مغرب شك داشته باشد، كه در اين صورت بايد بنا گذارد بر اينكه هنوز روز باقى است و مغرب نشده است.

دهم: فقرات (٢٤، ٢٥، ٢٦، ٢٧ و ٢٨)- كه مربوط به روزه مسافر هستند- و (٩٠)- حكم جنابت مستصحبه- و (٩٦)- حكم مستحاضه‌اى كه استحاضه كثيره دارد- و (٩٧)- حكم مسّ ميّت در حال روزه- در همه روزه‌ها جريان دارند.