فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٢٩ - دسته پنجم - فدية

روزه بگيرد، و احتياط مستحب آن است كه براى هر روز يك مُدّ- هفتصد و پنجاه گرم- طعام به عنوان فديه به فقير بدهد؛ و اگر روزه براى خود او ضرر ندارد بلكه براى بچه‌اى كه شير مى‌دهد ضرر دارد، واجب نيست روزه بگيرد، ولى بايد براى هر روز يك مُدّ- هفتصد و پنجاه گرم- طعام به عنوان فديه به فقير بدهد.

پنجم: كسى كه به واسطه عذرى غير از بيمارى- مثلًا مسافرت- روزه رمضان را نگرفته باشد و عذر او تا رمضان بعد باقى بماند، كه بايد روزه‌هايى را كه نگرفته است قضاء كند، و بنابر احتياط واجب براى هر روز يك مدّ- هفتصد و پنجاه گرم- طعام به عنوان فديه به فقير بدهد.

ششم: كسى كه به واسطه بيمارى روزه رمضان را نگيرد و بيمارى او تا رمضان سال آينده طول بكشد، كه در اين صورت قضاء روزه‌هايى كه در رمضان قبل نگرفته است بر او واجب نيست، ولى بايد براى هر روز يك مدّ- هفتصد و پنجاه گرم- طعام به عنوان فديه به فقير بدهد.

هفتم: كسى كه به واسطه بيمارى روزه ماه رمضان را نگيرد و بيمارى او چند سال طول بكشد، كه در اين صورت قضاء روزه سالهاى بيمارى- غير از سال آخر- بر او واجب نيست، و بايد براى هر روز يك مدّ- هفتصد و پنجاه گرم- طعام به عنوان فديه به فقير بدهد؛ ولى قضاء روزه‌هاى سال آخر كه بيمارى خوب شده است بر او واجب است، و بايد تا رمضان سال آينده قضاء آنها را بجا آورد؛ و اگر زمانى خوب شود كه تا رمضان آينده وقت كافى براى قضاء همه روزه‌هاى سال آخر نداشته باشد، بايد هر مقدار از آنها را كه وقت دارد قضاء نمايد، و قضاء بقيه روزه‌هاى سال آخر بيمارى بر او واجب نيست، بلكه بايد براى هر روز از آنها نيز يك مدّ- هفتصد و پنجاه گرم- طعام به عنوان فديه به فقير بدهد.

هشتم: كسى كه روزه روز پنجشنبه اول و پنجشنبه آخر هر ماه و نيز روزه چهارشنبه اول از دهه دوم هر ماه را- كه استحباب دارد- بجا نياورد، كه مستحب است آنها را قضاء نمايد؛ و چنانچه اصلًا نتواند روزه بگيرد، مستحب است براى هر روز يك مدّ- هفتصد