فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٩١ - تذكر

در زمان مطلق، يعنى در نذر يا عهد يا ... روزه مقيد به زمان خاصى نشده باشد.

دوم: روزه قضاء رمضان، كه ابطال آن تا پيش از زوال جائز است، البته به شرط اينكه واجب معيّن نشده باشد؛ و اما ابطال روزه‌هاى مستحبى در همه حال جائز است.

ششم- وجوب كفاره:

٣٥١- از بين روزه‌هاى واجبى كه باطل كردن آنها بدون عذر حرام است، با إبطال عمدى و بدون عذر، در سه قسم از آنها كفاره واجب مى‌شود:

اول: روزه ماه رمضان.

دوم: روزه قضاء ماه رمضان بعد از زوال (ظهر شرعى).

سوم: روزه واجب به سبب نذر يا عهد يا قسم، در صورتى كه زمان روزه متعيّن باشد، يعنى مقيّد به زمان خاص شده باشد و در آن زمان خاص روزه را باطل كند.

هفتم- صحيح نبودن روزه در وقت مخصوص به روزه ديگر:

٣٥٢- هر روزه واجبى كه وقت آن معيّن است، در آن وقت معيّن مانع از گرفتن روزه‌هاى ديگر مى‌باشد.

٣٥٣- كسى كه قضاء روزه رمضان بر ذمه دارد، جائز نيست در حال ذُكر روزه مستحبى يا روزه تبرّعى بگيرد، و نيز جائز نيست با نذر يا عهد يا قسم بر خود واجب كند كه قبل از انجام آن قضاء، روزه مستحبى بگيرد.

هشتم- روزه در سفر:

٣٥٤- گرفتن هيچ يك از اقسام روزه در سفر جائز نيست؛ مگر روزه‌هايى كه در فقرات (٢٢، ٢٤، ٢٦، ٢٧ و ٣٢٦) بيان شدند.

تذكّر:

بين روزه اداء و روزه قضاء نيز فرقهايى وجود دارد، كه در صفحه ٥٦ و ٥٧ بيان شده‌اند.