فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٤٣ - هفتم - قى كردن

غسل او صحيح مى‌باشد.

ششم- اماله كردن با چيز روان:

١٧٩- اماله كردن با چيز روان روزه را باطل مى‌كند، اگرچه از روى ناچارى و براى معالجه باشد؛ ولى استعمال شيافهايى كه براى معالجه به كار مى‌روند روزه را باطل نمى‌كند.

١٨٠- احتياط واجب آن است كه روزه‌دار از استعمال شيافهايى كه براى لذت بردن بكار مى‌روند- مثل شياف ترياك- و نيز از استعمال شيافهايى كه اثر غذائى دارند خوددارى نمايد.

١٨١- إماله كردن با چيزى كه جامد بودن يا روان بودن آن مشكوك است اشكال ندارد.

هفتم- قى كردن:

١٨٢- هرگاه روزه‌دار عمداً قى كند- اگرچه به واسطه مرض و ... ناچار باشد- روزه‌اش باطل مى‌شود؛ ولى اگر سهواً يا بى‌اختيار قى كند اشكال ندارد.

١٨٣- معيار در قى كردن صدق عرفى است، پس بيرون آمدن چيزى مثل هسته و ... از راه گلو، قى محسوب نمى‌شود.

١٨٤- كسى كه مى‌خواهد روزه بگيرد، اگر در شب چيزى بخورد كه مى‌داند به واسطه خوردن آن در روز بى‌اختيار قى مى‌كند، در صورتى كه قى كند، احتياط راحج آن است كه روزه آن روز را قضاء نمايد.

١٨٥- اگر روزه‌دار بتواند از قى كردن خوددارى كند، چنانچه براى او ضرر و مشقّت نداشته باشد بايد خوددارى نمايد.

١٨٦- اگر مثلًا مگس يا پشه يا دود غليظ يا غبار غليظ بدون اختيار در گلوى روزه‌دار داخل شود و به حلق او- مخرج خاء- برسد، چنانچه ممكن باشد بايد آن را بيرون آورد، و در اين صورت روزه او باطل نمى‌شود؛ ولى‌اگر بداند كه به واسطه بيرون آوردن آن قى مى‌كند، واجب نيست آن را بيرون آورد، و در اين صورت روزه‌اش صحيح مى‌باشد.