فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٦٥ - سوم - موارد وجوب قضاء و كفاره مد

- هفتصد و پنجاه گرم- طعام بدهد؛ و چنانچه هر سه كفاره برايش ممكن نباشد، بايد هر كدام از آنها را كه ممكن است انجام دهد.

٢٤٥- اگر روزه‌دار در يك روزِ ماه رمضان چند مرتبه جماع حرام انجام دهد، براى هر دفعه يك كفاره جمع بر او واجب مى‌شود.

٢٤٦- اگر روزه‌دار آروغ بزند، و چيزى وارد فضاء دهان او شود، چنانچه خوردن آن چيز حرام باشد- مثلًا موقع آروغ زدن خون يا غذائى كه از صورت غذاء بودن خارج شده است به دهان او بيايد- و عمداً آن را فرو ببرد، روزه‌اش باطل مى‌شود، و علاوه بر وجوب قضاء آن روزه كفاره جمع هم بر او واجب مى‌گردد.

سوم- موارد وجوب قضاء و كفاره مُدّ:

٢٤٧- اگر كسى قضاء روزه ماه رمضان را بعد از زوال- ظهر شرعى- از روى عمد و اختيار افطار كند، كفاره بر او واجب مى‌شود، و كفاره آن اطعام ده فقير است، كه به هر كدام از آنها يك مُدّ- هفتصد و پنجاه گرم- طعام بدهد؛[١] و اگر از كّفاره مّد عاجز باشد، بايد سه روز روزه بگيرد؛ و احوط آن است كه شصت فقير را اطعام كند؛ و در هر صورت بايد روزه‌اى را كه افطار كرده است بگيرد.

٢٤٨- كسى كه روزه خود را افطار كرده است، اگر شك كند روزه‌اى را كه افطار كرده در ماه رمضان و روزه اداء بوده است يا در غير ماه رمضان و روزه قضاء، چنانچه آن روزه را پيش از ظهر افطار كرده باشد، كفاره بر او واجب نمى‌شود؛ و اگر بعد از ظهر افطار كرده باشد، كفاره بر او واجب مى‌شود، و كفاره آن هرچند بنابر احتياط اطعام شصت فقير است؛ ولى جائز است به اطعام ده فقير اكتفاء نمايد؛ و در هر صورت بايد روزه‌اى را كه افطار كرده است بگيرد.

٢٤٩- اگر كسى در ماه رمضان به واسطه عذرى روزه نگيرد و بعد از رمضان عذر او

[١] - معناى طعام در فقره( ٢٠٣) و معناى اطعام در فقره( ٢٠٧) از بخش هشتم- بخش كفارت- ضمن تيتر« شروط و احكام اطعام مسكين» بيان شده است.