فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٣٥ - دوم - جماع

روزه براى او اشكال ندارد.

١٢٠- خونى كه گاهى از لثه و بُن دندانها بيرون مى‌آيد، چنانچه در آب دهان مستهلك شود، فرو بردن آن در حال روزه اشكال ندارد.

١٢١- در حال روزه مسواك كردن با مسواك خشك بلكه با مسواك تَر اشكال ندارد؛ ولى اگر روزه‌دار مسواك را از دهان خارج كند و دوباره آن را داخل دهان نمايد يا از مسواك تَر استفاده كند، در اين صورت رطوبت مسواك رطوبت خارجى محسوب مى‌شود، و تا زمانى كه در آب دهان مستهلك نشود، فرو بردن آن جائز نيست و روزه را باطل مى‌كند؛ اما اگر رطوبت مسواك طورى در آب دهان از بين برود و مستهلك شود كه عرفاً به آن رطوبت خارج گفته نشود، فرو بردن آن اشكال ندارد و روزه را باطل نمى‌كند، و همچنين است مكيدن زبان بچه يا فرد ديگر.

دوم- جماع:

١٢٢- جماع هم روزه فاعل و هم روزه مفعول را باطل مى‌كند، اگرچه آلت تناسلى فقط به مقدار ختنه‌گاه داخل شود و منى هم بيرون نيايد، خواه طرفين هر دو انسان زنده باشند يا- العياذ باللّه- يك طرف حيوان يا ميّت باشد؛ اما اگر كمتر از مقدار ختنه‌گاه داخل شود و منى بيرون نيايد، روزه باطل نمى‌شود.

١٢٣- روزه با داخل كردن آلت تناسلى در غير قُبُل و دُبُر بر فرض اينكه منى بيرون نيايد باطل نمى‌شود.

١٢٤- اگر روزه‌دار آلت خود را بطور تبر در قُبُل يا دُبُر داخل كند، يا كمر آلت را بطور مفتول داخل نمايد، چنانچه به مقدار حشفه- يعنى از سر آلت تا ختنه‌گاه- نباشد، روزه باطل نمى‌شود، هرچند اگر گسترده و پهن شود به مقدار حشفه مى‌باشد.

١٢٥- اگر كسى فراموش كند كه روزه است و جماع نمايد، يا بدون التفات و بدون اختيار جماع كند- مثلًا در حال خواب باشد يا او را به جماع مجبور نمايند بطورى كه از اختيار او خارج باشد- روزه او باطل نمى‌شود؛ ولى اگر در بين جماع يادش بيايد يا بيدار شود يا از او رفع اجبار گردد، بايد فوراً از حال جماع خارج شود؛ و اگر خارج نشود،