فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٢١ - سوم - مخالفت نذر

- هفتصد و پنجاه گرم- طعام بدهد؛ و چنانچه اينها برايش ممكن نباشد، بايد هر چند مدّ كه مى‌تواند به فقراء طعام بدهد و استغفار كند؛ و اگر به هيچ وجه نتواند طعام بدهد، بايد فقط استغفار كند؛ و در دو فرض اخير احتياط واجب آن است كه هر وقت توانست كفاره را بدهد. و اگر نميدانسته آن كار روزه را باطل مى كند در اين صورت چنانچه قادر بر تعلم بوده على الاحوط الراجح كفاره بدهد. و اگر قادر بر تعلم نبوده بر او گناه نيست.

٣- اگر روزه‌دار در يك روز ماه رمضان از روى علم و عمد چند مرتبه كارهايى را كه در فقره قبل ذكر شدند- غير از جماع- انجام دهد، براى همه آنها يك كفاره مخيّره كافى است؛ ولى اگر در يك روز چند مرتبه با حلال خود جماع كند، براى هر دفعه يك كفاره مخيّره بر او واجب مى‌شود.

٤- اگر روزه‌دار غير از جماع كار ديگرى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد و بعد با حلال خود جماع نمايد، براى هر كدام يك كفاره مخيّره بر او واجب مى‌شود، و هچنين است اگر اول جماع كند و بعد مفطر ديگرى را انجام دهد.

دوم- نقض عهد:

٥- اگر كسى بصورت صحيح با خدا بر چيزى عهد ببندد، مثلًا عهد ببندد كه اگر به فلان حاجت شرعى خود برسد كار خيرى را انجام دهد، بايد بعد از رسيدن به حاجت مزبور آن كار خير را انجام دهد، و نيز اگر بدون داشتن حاجتى با خدا عهد ببندد كه كار خيرى را انجام دهد، انجام آن كار خير بر او واجب مى‌شود؛ و در هر صورت اگر با عهد خود مخالفت كند بايد كفاره بدهد، و كفاره آن همان كفاره مخيّره است كه در فقره (٢) بيان شد.

سوم- مخالفت نذر:

٦- اگر كسى به صورت صحيح نذر كند كه كار خيرى انجام دهد و يا كارى را كه تركش بهتر است انجام ندهد، و بعد با نذر خود مخالفت نمايد، بايد به عنوان كفاره يك بنده آزاد كند يا ده فقير را اطعام نمايد يا آنها را بپوشاند؛ و اگر از اينها عاجز باشد، بايد سه روز روزه بگيرد؛ ولى اگر نذر كند كه روز معيّنى را روزه بگيرد، چنانچه در آن روز مسافر يا معذور- مثلًا مريض يا حائض- باشد، فقط قضاء آن روزه كافى است.