فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٨٠ - نوع ششم - روزه واجب به سبب نذر يا عهد يا قسم

چهارم: روزه‌هايى كه خود ميت در حال حياتش يقين داشت كه قضاء آنها بر ذمّه‌اش بوده و در انجام قضاء آنها شك داشته و تا زمان مرگ آن قضاء مشكوك را بجا نياورده باشد؛ ولى اگر پسر بزرگتر بداند كه سابقاً قضاء بر ذمه پدر يا مادرش بوده است، و شك كند كه در حال حيات آن را بجا آورده‌اند يا نه، چيزى بر او واجب نيست.

نوع پنجم- روزه استيجارى:

٣٠٩- اگر كسى اجير شده باشد كه قضاء روزه ميتى را بگيرد، نبايد در قضاء آن زياد تأخير كند، بلكه بايد طورى عمل نمايد كه در عرف بگويند مشغول به قضاء روزه ميت است؛ مگر اينكه قرار داد در كار باشد، كه در اين صورت واجب است طبق قرار داد عمل نمايد.

٣١٠- در روزه استيجارى لازم نيست اجير خود را بجاى ميت فرض كند، بلكه اگر نيّت كند به نيابت از ميتى روزه مى‌گيرم كه براى قضاء روزه او اجير شده‌ام كافى است.

٣١١- احكام روزه استيجارى همانند احكام نماز استيجارى- كه در جلد اول، بخش صلاة، صفحات ٣٩٥ تا ٣٩٩ بيان شده‌اند- مى‌باشند.

٣١٢- كسى كه براى بجا آوردن روزه ميتى اجير شده، مى‌تواند روزه مستحبى بگيرد.

٣١٣- كسى كه به نيابت از ميتى روزه استيجارى گرفته است، مى‌تواند در تمام روز آن روزه را باطل كند و كفاره هم ندارد؛ هرچند بهتر است كه بعد از زوال- ظهر شرعى- آن را باطل نكند.

٣١٤- اگر كسى براى روزه گرفتن در روز معيّنى به نيابت از ميتى اجير شده باشد، واجب است در همان روز معيّن روزه باشد، و در اين فرض هم مانند فرض مذكور در فقره قبل اگر روزه آن روز معيّن را باطل كند كفاره بر او واجب نيست.

نوع ششم- روزه واجب به سبب نذر يا عهد يا قسم:

٣١٥- اگر شخص بالغ و عاقل با قصد و اختيار نذر يا عهد كند يا قسم بخورد كه يكى‌