فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٨١ - نوع ششم - روزه واجب به سبب نذر يا عهد يا قسم

از روزه‌هاى واجب را به گونه‌اى خاص- مثلًا با حال اعتكاف در مسجد جامع- بگيرد، يا يكى از روزه‌هاى مستحبى موقّت يا غير موقّت را در وقت معيّن يا مكان معيّن و با كيفيت خاص- مثلًا در روز جمعه يا در مسجد جامع و در حال اعتكاف- بگيرد، و صيغه نذر يا عهد يا قسم را به عربى يا به زبان محلّى بر زبان جارى كند، آن روزه با همان كيفيت خاص بر او واجب مى‌شود، مثلًا اگر بگويد: چنانچه مريض من معالجه شود براى خدا بر من است كه تمام ماه رجب را تا ده سال پى در پى روزه بگيرم، و يا بجاى جمله «براى خدا بر من است»- كه صيغه نذر مى‌باشد- بگويد «با خدا عهد مى‌كنم ...»- كه صيغه عهد مى‌باشد- و يا به يكى از اسمهاى خداوند عالم قسم بخورد، بر او واجب مى‌شود تا ده سال پى در پى ماه رجب را روزه بگيرد. به عبارت ديگر روزه واجب به سبب نذر يا عهد يا سوگند بر دو قسم است:

اول: مطلق، يعنى فقط نذر يا عهد كند يا قسم بخورد كه يك روز روزه بگيرد، و تعيين زمان و مكان ننمايد.

دوم: معيّن، يعنى نذر يا عهد يا قسم همراه با تعيين باشند، كه اين خود داراى سه حالت است:

١- فقط تعيين زمان نمايد، مثلًا نذر يا عهد كند يا قسم بخورد كه اول ماه رجب روزه باشد.

٢- فقط تعيين مكان نمايد، مثلًا نذر يا عهد كند يا قسم بخورد كه در مكّه معظّمه روزه بگيرد.

٣- هم تعيين زمان و هم تعيين مكان نمايد، مثلًا نذر يا عهد كند يا قسم بخورد كه اول ماه رجب در مكّه معظّمه روزه باشد.

بنابر اين اگر نذر يا عهد يا سوگند مطلق باشند، در هر روز و در هر مكان مجاز و بلامانعى كه بخواهند مى‌تواند آنها را بجا آورند؛ ولى اگر معيّن باشند، جائز نيست آنها را در غير زمان يا مكان تعيين شده بجا آورند؛ و چنانچه براى عمل به روزه مورد نذر يا عهد يا قسم در زمان يا مكان معيّن شده، مانعى نظير بيمارى يا مسافرت يا حيض يا ضرر