فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٨٧ - احكام روزه مستحب

پنجم: تمام ماه رجب و تمام ماه شعبان؛ و اگر ممكن نباشد، بعضى از روزهاى اين دو ماه، هرچند يك روز باشد. ششم: يوم الشكّ، يعنى روزى كه معلوم نيست اول ماه رمضان است يا آخر ماه شعبان، كه مستحب است در اين روز، روزه را به نيّت مستحبى بگيرند.

هفتم: روز چهارم تا روز نهم ماه شوّال.

هشتم: روز بيست و پنجم و بيست و نهم ماه ذى القعدة (كه روز بيست و پنجم آن روز دَحْو الأرض است).

نهم: روز اول تا روز نهم ماه ذى الحجّة يعنى تا روز عرفه؛ ولى اگر كسى به واسطه روزه دچار ضعف مى‌شود و نمى‌تواند دعاءهاى روز عرفه را بخواند، روزه آن روز بر او مكروه است.

دهم: روز عيد سعيد غدير خُم (هجدهم ماه ذى الحجّة).

يازدهم: روز مباهله (بيست و چهارم ماه ذى الحجّة).

دوازدهم: روز اول و سوم و هفتم ماه محرم؛ و در روز عاشوراء مستحب است تا وقت عصر- زمانى كه سايه شاخص دو برابر خود شاخص شود- روزه باشند و پس از آن افطار نمايند؛ و اگر روزه‌دار اين روز- روز عاشوراء- بيمار باشد، مستحب است با مقدار كمى از تربت مطهّر حضرت سيّد الشهداء عليه السلام روزه خود را بگشايد.

سيزدهم: روز هفدهم ماه ربيع الأول (روز ميلاد مسعود پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله).

چهاردهم: روز پانزدهم ماه جمادى الأولى.

پانزدهم: روز بيست و هفتم ماه رجب (روز مبعث حضرت رسول اكرم صلى الله عليه و آله).

شانزدهم: روز عيد نوروز.

احكام روزه مستحب:

٣٣٩- وقت نيّت روزه مستحبى از اول شب است تا موقعى كه به اندازه نيّت كردن به غروب شرعى وقت باقى مانده باشد، و اگر كسى تا اين وقت كارى كه روزه را باطل‌