فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٧ - اول - نيت

بايد نيّت را به روزه ماه رمضان برگرداند.

٦٦- روزى كه انسان شك دارد آخر شعبان است يا اول رمضان، اگر قصد روزه نكند و مُفطرى هم انجام ندهد، و قبل از زوال- ظهر شرعى- بفهمد ماه رمضان است، بايد نيّت روزه رمضان كند، و مجزى است؛ و اما اگر مفطرى انجام داده باشد، واجب است در بقيه روز به قصد تأدُّب از مفطرات خوددارى نمايد، و بعد از رمضان قضاء آن روزه را هم بجا آورد، و همچنين است اگر بعد از زوال- ظهر شرعى- بفهمد كه ماه رمضان است و هنوز مفطرى انجام نداده باشد.

٦٧- اگر كسى به نيّت آخر شعبان روزه بگيرد و سپس قصد افطار كند و قبل از زوال و پيش از آنكه افطار كند معلوم شود ماه رمضان است، بايد نيّت روزه رمضان كند، و روزه‌اش صحيح مى‌باشد.

٦٨- اگر روزه‌دار يقين كند كه روز اول رمضان است و عمداً روزه‌اش را باطل كند و بعد معلوم شود آخر شعبان بوده است، هيچ يك از قضاء و كفاره بر او واجب نمى‌شود.

٦٩- كسى كه در شب نيّت روزه كرده، مادامى كه فجر صادق طلوع نكرده است مى‌تواند با بقاء بر قصد روزه فردا مفطرات را انجام دهد.

٧٠- اگر روزه‌دار قصد قطع روزه كند- يعنى قصد كند كه روزه‌اش را باطل نمايد- يا قصد كند كه مفطرى را انجام دهد، مادامى كه قصد قربت او باقى است و مفطرى هم انجام نداده است روزه‌اش باطل نمى‌شود.

٧١- روزه‌اى كه معيّن است، تعيين آن در نيّت لازم نيست، و نيز قصد اداء و قضاء يا قصد وجوب و استحباب يا ديگر اوصاف شخصيّه در نيّت چنين روزه‌اى معتبر نمى‌باشد، بلكه اگر كسى از روى سهو يا جهل يكى از آنها را به جاى ديگرى قصد كند روزه‌اش صحيح است، و لو امتثال امرى را كه متوجه به او مى‌باشد قصد نكند، بلكه اگر روزه اداء را به قصد قضاء و به قيد آنكه قضاء است بجا آورد، باز هم اشكال ندارد.

٧٢- در نيّت روزه دانستن مفطرات بطور اجمال كافى است، و دانستن آنها بطور