فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٠٨ - نهم - ماندن تمام مدت اعتكاف در مسجد

٢- شياعى كه مفيد يقين باشد، ٣- شهادت دادن دو مرد عادل، بلكه يك مرد عادل، بلكه با خبر دادن يك شخص موثق نيز ثابت مى‌شود.

٥٤- هرگاه مسجد بودن محلى يا جامع بودن مسجدى مورد اختلاف باشد، و كسى كه مدعى است آن محل مسجد يا مسجد جامع است بيّنه اقامه نمايد، چنانچه حاكم شرع به مسجد بودن يا جامع بودن آن حكم كند، آثار آنها- يعنى آثار مسجد بودن يا جامع بودن مسجد- بر آن محل مترتب مى‌شود، و اعتكاف در آن صحيح مى‌باشد.

٥٥- اگر كسى در جايى به اعتقاد اينكه مسجد جامع است اعتكاف كند، و بعد معلوم شود كه آنجا اصلًا مسجد نبوده يا مسجد جامع نبوده است، اعتكاف او باطل مى‌باشد.

نهم- ماندن تمام مدت اعتكاف در مسجد:

٥٦- معتكف بايد تمام مدت اعتكاف در مسجد محل اعتكاف بماند؛ و اگر از روى عمد و اختيار و بدون وجود اسباب مبيحه از آن مسجد خارج شود، چه حكم مسأله را بداند و چه حكم مسأله را نداند اعتكافش باطل مى‌شود؛ ولى اگر يكى از اسباب مبيحه- كه در فقره بعد بيان مى‌شوند- براى او پيش آيد، خروج او از مسجد اشكال ندارد.

٥٧- اسباب مبيحه سببهايى هستند كه باعث جواز خروج معتكف از مسجد مى‌باشند، و عبارتند از:

اول: سهو (اشتباه).

دوم: نسيان (فراموشى).

سوم: اكراه (اجبار).

چهارم: ضرورت- اعم از ضرورت شرعى و ضرورت عقلى و ضرورت عادى- كه از آن جمله است: ١- انجام غسل جنابت يا غسل استحاضه، ٢- حضور در نماز جمعه، ٣- تجهيز ميّت، ٤- تشييع جنازه، ٥- مهار حيوان چموش خود كه احتمال دارد به مردم آسيب برساند، ٦- عيادت بيمار، ٧- معالجه بيمار، ٨- بدرقه كسى كه به سفر مى‌رود، ٩- استقبال از كسى كه از سفر برمى‌گردد، ١٠- رفتن به مستراح براى تخلى بول و غائط.