فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٨٨ - احكام روزه مستحب

مى‌كند انجام نداده باشد، چنانچه نيّت روزه مستحبى كند صحيح است، و يك روز روزه مستحبى محسوب مى‌شود.

٣٤٠- كسى كه مى‌خواهد روزه مستحبى بگيرد، در صورتى روزه‌اش صحيح است كه قضاء روزه ماه رمضان بر ذمّه نداشته باشد؛ و اگر قضاء روزه ماه رمضان بر ذمّه داشته باشد و از روى فراموشى روزه مستحبى بگيرد، چنانچه قبل از ظهر يادش بيايد، روزه مستحبى او بهم مى‌خورد و مى‌تواند نّيت را به روزه واجب برگرداند؛ و اگر بعد از ظهر ملتفت شود، روزه او باطل است؛ و اگر بعد از مغرب يادش بيايد، روزه مستحبى او صحيح مى‌باشد.

٣٤١- كسى كه مسافر است، بنابر اقوى جائز نيست در سفر روزه مستحبى بگيرد؛ مگر در دو مورد:

اول: هرگاه در مدينه طيّبه باشد، كه براى برآورده شدن حاجت مى‌تواند در آن مكان شريف سه روز روزه مستحبى بگيرد؛ و بهتر است آن سه روز پشت سر هم و روزهاى چهارشنبه و پنجشنبه و جمعه باشند.

دوم: هرگاه از كسانى باشد كه در فقرات (٢٢، ٢٤، ٢٦، ٢٧ و ٣٢٦) بيان شده‌اند.

٣٤٢- كسى كه روزه مستحبى گرفته است، واجب نيست آن را به آخر برساند؛ بلكه اگر برادر مؤمنش او را به خوردن غذا دعوت كند، مستحب است دعوت او را اجابت نمايد، اگرچه بعد از ظهر حتى نزديك غروب باشد؛ بلكه بعضى از فقهاء فرموده‌اند در اين صورت روزه آن روز براى او مكروه است.

٣٤٣- افطار روزه مستحبى در هر وقت از روز جائز است؛ هرچند افطار آن بعد از زوال- ظهر شرعى- مكروه مى‌باشد.

٣٤٤- روزه مستحبى زوجه بدون اجازه زوج صحيح است؛ مگر اينكه باعث تضييع حق زوج باشد- مثلًا مانع استمتاع او از زوجه‌اش شود- كه در اين صورت روزه مستحبى براى زوجه حرام است.