فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٢٣ - اول - ظهار

ديگر را بپوشاند كافى نيست.

١٤- كسى كه كفاره مخيّره بر او واجب شده است، مى‌تواند در يك قسم كفاره بين افراد تفاوت بگذارد، مثلًا اگر اطعام شصت مسكين را اختيار كند، مى‌تواند به جمعى از آنان يك نوع طعام و به جمعى ديگر طعامى ديگر بدهد، و يا اگر مثلًا پوشاندن ده مسكين را اختيار كند، مى‌تواند به عدّه‌اى از آنها لباس پشمى و به عدّه‌اى ديگر لباس پنبه‌اى بپوشاند، بلكه در اطعام مى‌تواند به بعضى از فقراء طعام بخوراند و به بعضى ديگر از آنان طعام تحويل بدهد.

١٥- كسى كه مى‌داند يك كفاره مخيّره بر او واجب شده است ولى نمى‌داند كه وجوب آن كفاره مخيّره به چه سبب است- مثلًا نمى‌داند به سبب افطار عمدى روزه ماه رمضان است يا به سبب نقض عهد- بايد يك كفاره به قصد ما فى الذّمة- يعنى به قصد آنچه بر ذمّه‌اش مى‌باشد- بپردازد.

دسته دوم- كفّاره مرتّبه:

١٦- كفّاره مرتّبه مربوط به سه عمل است: ١- ظِهار، ٢- قتل خطاء، ٣- افطار عمدى قضاء روزه رمضان.

اول- ظِهار:

١٧- ظِهار آن است كه مردى به همسر خود بگويد: «أَنْتِ عَلَيَّ كَظَهْرِ أُمّي»، يعنى تو بر من همچون پشت مادر من هستى؛ و بنابر احتياط واجب در ظهار زنانى كه با مرد مَحرم نسبى هستند در حكم، ملحق به مادر مى‌باشند، پس اگر مثلًا به زن خود بگويد:

تو بر من همچون پشت خواهر من يا همچون پشت دختر من هستى ظهار واقع مى‌شود.

١٨- اگر مردى با همسر خود ظِهار كند، و همه شرائط شرعيّه‌اى كه در محل خود- بخش ظِهار- ذكر شده‌اند فراهم باشند، همبسترى او با همسرش حرام مى‌شود؛ مگر اينكه كفّاره بدهد، و كفاره آن اين است كه يك بنده آزاد كند؛ و اگر از آن عاجز باشد دو ماه پى در پى روزه بگيرد؛ و اگر از اين هم عاجز باشد شصت فقير را اطعام نمايد.