فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٩١ - چهارم - رسيدن به حد نصاب

٤١- اگر حيوانات زكوى در تمام سال يا مدتى از آن، از علف چيده شده يا از زراعتى كه ملك صاحب آن حيوانات يا ملك شخص ديگر است تغذيه كنند زكات ندارند؛ و اگر در تمام سال ممدت كوتاهى- مثلًا يك يا دو روز- به اين صورت تغذيه كنند، بهتر است زكات آنها را بدهد.

٤٢- اگر كسى براى چراندن شتر يا گاو يا گوسفند خود در چراگاه بيابانى باج و مانند آن بدهد و يا به هر صورتى بيابان را مالك شود، بايد زكات آنها را بدهد، و همچنين است اگر در آن چراگاه بذر مناسب بپاشند و بدون آبيارى رشد نمايد.

٤٣- اگر از دو حيوانى كه هر دو يا يكى از آنها زكوى هستند، يا از دو حيوانى كه هيچكدام زكوى نيستند حيوان ديگرى متولد شود، مناط در تعلق زكات به آن حيوان اسم آن است، پس چنانچه شباهت به حيوان زكوى داشته باشد و اسم حيوان زكوى بر آن صادق باشد، مكمّل عدد نصاب حيوانات زكوى در نوع خود خواهد بود.

چهارم- رسيدن به حدّ نصاب:

٤٤- در وجوب زكات حيوانات زكوى- شتر و گاو و گوسفند- شرط است كه تعداد هر يك از آنها به حدّ نصاب مخصوص خود- كه به ترتيب بيان مى‌شود- رسيده باشد.

نصاب شتر:

٤٥- شتر داراى دوازده نصاب است:

اول: پنج شتر، كه زكات آنها يك گوسفند است؛ و تا تعداد شترها به اين حدّ نرسد زكات ندارند.

دوم: ده شتر، كه زكات آنها دو گوسفند است.

سوم: پانزده شتر، كه زكات آنها سه گوسفند است.

چهارم: بيست شتر، كه زكات آنها چهار گوسفند است.

پنجم: بيست و پنج شتر، كه زكات آنها پنج گوسفند است.

ششم: بيست و شش شتر، كه زكات آنها يك شتر ماده‌اى است كه يك سال آن تمام شده و داخل در سال دوم شده باشد.