فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٧٩ - نوع چهارم - قضاء روزه پدر و مادر

٣٠٣- اگر ميّت دو پسر مساوى در سن داشته باشد، قضاء روزه او بر هر دو پسر واجب كفائى است، و در صورتى كه قضاء منحصر به يك روزه باشد يا آنكه بعد از تقسيم يك روزه باقى بماند، قضاء آن بر هر دو پسر واجب كفائى مى‌باشد؛ و اگر هر دو در يك زمان آن را بجا آورند، از هر دو صحيح است؛ و در قضاء روزه ماه رمضان بر فرض اينكه يك روز باشد، جائز است هر دو با هم شروع به گرفتن كنند؛ و چون روزه هر دو محكوم به صحّت است، بعد از زوال بر هيچكدام از آنها افطار آن روزه جائز نيست؛ و اگر هر دو بعد از زوال افطار كنند، بنابر احوط بر هر يك از آنها كفاره جداگانه واجب مى‌شود.

٣٠٤- اگر ميّت روزه استيجارى بر ذمّه داشته باشد، قضاء آن بر پسر بزرگتر يا پسران مساوى در سن واجب نيست.

٣٠٥- اجير گرفتن براى قضاء روزه ميت جائز است؛ ولى اگر معلوم شود اجير قضاء روزه را بجا نياورده يا آن را صحيح انجام نداده است، از ذمّه پسر بزرگتر ميت ساقط نمى‌شود.

٣٠٦- اگر پسر بزرگتر شك كند كه پدر يا مادرش روزه قضاء داشته‌اند يا نه، چيزى بر او واجب نمى‌باشد؛ و اگر اجمالًا بداند كه ذمّه آنها به قضاء روزه واجب خودشان مشغول است ولى در تعداد روزهاى آن مردّد بين كمتر و زيادتر- مثلًا يك سال و دو سال- باشد، جائز است به قضاء مقدار كمتر- يك سال در مثال- اكتفاء نمايد.

٣٠٧- اگر ميت وصيت كرده باشد كه براى قضاء روزه او اجير بگيرند، در صورتى كه اجير قضاء روزه او را بطور صحيح انجام دهد از پسر بزرگتر ميت ساقط مى‌شود؛ و الّا بر خود او- پسر بزرگتر- واجب است كه قضاء روزه ميّت را بطور صحيح انجام دهد.

٣٠٨- روزه‌هايى كه قضاء آنها بر پسر بزرگتر ميت واجب است عبارتند از:

اول: روزه‌هايى كه خود پسر بزرگتر بداند ذمّه ميت به آنها مشغول است.

دوم: روزه‌هايى كه دو عادل به اشتغال ذمّه ميت به آنها شهادت دهند.

سوم: روزه‌هايى كه ميت در وقت مرگ به اشتغال ذمّه‌اش به آنها اقرار نموده باشد.