فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٩ - شرائط رخصت

است، و در سفر روزه بگيرد- چه روزه ماه مبارك رمضان باشد و چه روزه غير رمضان- روزه‌اش باطل مى‌باشد. ٢٦- اگر روزه‌دار در ماه رمضان بعد از ظهر شرعى مسافرت نمايد، بايد روزه خود را تمام كند؛ ولى اگر پيش از ظهر شرعى مسافرت كند، تا زمانى كه به حدّ ترخّص- يعنى جايى كه ديوار شهر را نبيند و صداى اذان شهر را نشنود- نرسيده است نمى‌تواند روزه خود را باطل كند؛ و اگر پيش از رسيدن به حدّ ترخّص روزه‌اش را باطل كند، بنابر احتياط واجب علاوه بر قضاء كفاره نيز بر او واجب مى‌شود.

٢٧- اگر مسافر پيش از ظهر شرعى به وطنش يا به جايى كه مى‌خواهد ده روز در آنجا بماند برسد، چنانچه تا آن لحظه كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام نداده باشد، بايد آن روز را روزه بگيرد؛ ولى اگر كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام داده باشد، نمى‌تواند آن روز را روزه بگيرد، بلكه بايد قضاء آن را بجا آورد.

٢٨- كسى كه سفر او سفر معصيت است و در آن سفر بر طبق وظيفه روزه گرفته است، اگر در بين راه از قصد معصيت به قصد مباح عدول نمايد، چنانچه عدول او از قصد معصيت پيش از ظهر شرعى باشد، بايد افطار كند؛ و اگر عدول او بعد از زوال باشد، روزه آن روز او صحيح مى‌باشد.

٢٩- كسى كه سفرش مباح است، اگر در بين راه از قصد مباح به قصد حرام عدول نمايد، چنانچه عدول او از قصد مباح پيش از زوال باشد، و تا آن زمان چيزى از مفطرات روزه را انجام نداده باشد، بايد قصد روزه كند، و روزه‌اش صحيح است؛ ولى اگر عدول او از قصد مباح بعد از زوال باشد، يا پيش از زوال باشد ولى قبل از آن كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام داده باشد، نمى‌تواند آن روز را روزه بگيرد؛ لكن احوط آن است كه در مقدار باقى مانده آن روز از انجام مبطلات روزه خوددارى نمايد.

شرائط رخصت:

شرائط رخصت حالاتى هستند كه براى مكلفين مبتلاء به آن حالات روزه گرفتن‌