فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٧٩ - اول - منفعت كسب و تجارت كه زائد بر مؤنه سال باشد

و صلاة و زيارات- تعليم اطفال و ... مالى بدست آورد، كه از مؤنه اش زياد بيايد، بايد خمس «١٥» آن را به دستورى كه در مسائل آينده بيان مى‌شود بپردازد.

٣- مؤنه خمس ندارد، و آن چيزهايى است كه انسان در امر معاش خودش و كسانى كه تحت تكفل او هستند به حسب شأن و لياقتشان عادةً محتاج به آنها مى‌باشد، و نيز چيزهايى است كه براى بدست آوردن سود صرف مى‌شوند، كه هر دو به نحو اجمال عبارتند از:

١- خوراك، ٢- پوشاك، ٣- محل سكونت، ٤- آنچه براى پرداخت صدقات احتياج دارد، ٥- آنچه براى زيارتها احتياج دارد، ٦- آنچه براى هديه دادن احتياج دارد، ٧- آنچه براى دادن جوائز احتياج دارد، ٨- آنچه براى مهمانى دادن و مهمانى رفتن احتياج دارد، ٩- آنچه براى اداء حقوق واجب به سبب نذر يا عهد يا قسم يا كفاره احتياج دارد، ١٠- آنچه براى اداء دين احتياج دارد، ١١- آنچه براى پرداخت أرش جنايت احتياج دارد، ١٢- آنچه براى پرداخت غرامت چيزى كه آن را از روى عمد يا از روى خطاء تلف كرده است احتياج دارد، ١٣- وسيله سوارى كه به آن احتياج دارد، ١٤- هزينه‌هاى كنيز و غلام يا كلفت و كارگر، ١٥- هزينه تهيّه و تعمير اسباب زندگى، اعمّ از ظروف و فرش و ...، ١٦- هزينه تهيّه و نگهدارى كتابهاى مورد لزوم، ١٧- هزينه تزويج اولاد، ١٨- هزينه ختنه اولاد، ١٩- هزينه‌هايى كه در بيمارى و در مرگ اولاد و عائله خود صرف مى‌نمايد، ٢٠- آلات و ابزار مورد نياز در كسب، مثل اسباب نجارى براى نجار و اسباب نساجى براى نساج و آلات زراعت براى زارع و امثال اينها كه صرفاً در امر معاش محتاج به آنها مى‌باشد نه در ازدياد ثروت، ٢١- سائر چيزهايى كه در معاش خود محتاج به آنها است.

٤- مؤنه بودن چيزهايى كه در فقره قبل بيان شدند، مشروط به اين است كه انسان بيش از مقدار لائق به شأنش از آنها مصرف نكند و در مصرف آنها زياده روى هم ننمايد؛ و اگر كسى بيش از مقدار لائق به شأنش از آنها مصرف كند، بطورى كه مقدار زائد، نسبت به حال او اسراف و سفاهت شمرده شود، از مؤنه او محسوب نمى‌شوند