فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٦٣ - شرط دوم - انجام روزه كفاره به يكى از سه طريق

روزه كفاره ممكن نباشد، مثل اينكه نذر كرده باشد در تمام عمر يك روز در ميان روزه بگيرد، در اين صورت وسط واقع شدن اين روزه نذرى ضررى به تتابع ندارد.

١٩١- در تتابع دو ماه روزه كفاره- چه روزه كفاره مرتّبه و چه روزه كفاره مخيّره و چه روزه كفاره جمع- همين مقدار كافى است كه يك ماه به اضافه يك روز از ماه دوم را پشت سر هم و بدون فاصله روزه بگيرد، و بقيه ماه دوم را به صورت متفرق بجا آورد، پس كسى كه دو ماه روزه كفاره به ذمّه دارد، جائز است يك روز قبل از آغاز ماه شعبان شروع كند و سى و يك روز از روزه كفاره را بگيرد و بيست و نه روز ديگر را بعد از ماه رمضان بطور متفرق بجا آورد، و همچنين جائز است سى و يك روز قبل از عيد قربان شروع كند، و بيست و نه روز ديگر را بعد از عيد قربان بطور متفرق بجا آورد.

١٩٢- عذرهاى مذكور در فقره (١٨٩) موجب عجز از روزه و انتقال از روزه به اطعام نمى‌باشند.

١٩٣- مَدار در عجز و توانايى، حال اداء كفاره واجب است نه حال واجب شدن كفاره، پس اگر در هنگامى كه كفاره بر مكلف واجب مى‌شود قادر بر آزاد كردن بنده و عاجز از شصت روز روزه گرفتن باشد ولى در آن موقع بنده آزاد نكند تا وقتى كه قدرت و عجزش بر عكس شود- به اين معنى كه از آزاد كردن بنده عاجز شود و قادر به گرفتن شصت روز روزه گردد- در اين صورت روزه گرفتن بر او واجب مى‌باشد، و وجوب عتق از او ساقط مى‌گردد.

شرط دوم- انجام روزه كفاره به يكى از سه طريق:

١٩٤- كسى كه دو ماه روزه كفاره بر او واجب است، بايد آن را به يكى از طرق زير انجام دهد:

١- اگر از اول ماه هلالى شروع كند، كافى است كه دو ماه هلالى روزه بگيرد، هرچند هر يك از آنها بيست و نه روز باشد.

٢- اگر از وسط ماه هلالى شروع كند، بايد دو ماه را تكسير- تلفيق- نمايد، به اين معنا كه اگر مثلًا دهم ماه شوّال شروع كرده است، روزه‌اش را تا نهم ماه ذى الحجّة ادامه‌