فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٣٠ - تذكر

و پنجاه گرم- طعام يا ٠٦/ ١٢ نخود نقره سكّه‌دار به فقير بدهد.

دسته ششم- كفّاره مطلقه:

كفّاره مطلقه خالى از عناوين «مخيّره، مرتّبه، مرتّبه مخيّره، جمع، فديه» است.

٤٢- اگر كسى به واسطه عذرى تمام روزهاى ماه رمضان يا بعضى از روزهاى آن را روزه نگيرد و بعد از ماه رمضان عذر او برطرف شود، چنانچه تا رمضان آينده از روى عمد قضاء روزه‌هايى را كه نگرفته است بجا نياورد، بايد آن روزه‌ها را قضاء كند، و براى هر روز يك مدّ- هفتصد و پنجاه گرم- طعام هم به عنوان كفاره فقير بدهد.

٤٣- اگر كسى به سبب عذرى روزه نگيرد و در بين سال عذرش برطرف شود، چنانچه عمداً قضاء آن روزه‌ها را نگيرد يا مسامحه كند تا در تنگى وقت دوباره معذور شود، بايد علاوه بر قضاء براى هر روز يك مدّ طعام به عنوان كفاره به فقير بدهد.

٤٤- كسى كه قضاء روزه رمضان بر ذمه دارد، اگر در بجا آوردن آن كوتاهى كند تا وقت تنگ شود، و در تنگى وقت عذرى پيدا كند كه نتواند آن قضاء را بجا آورد- مثلًا پنج روزه قضاء از رمضان قبل بر ذمّه دارد و آنها را بجا نياورد تا پنج روز مانده به رمضان بعد و در اين فرصت باقى مانده مريض شود و نتواند روزه بگيرد- بايد بعد از ماه رمضان و رفع عذر قضاء روزه‌هايى را كه از رمضان قبل بر ذمّه دارد بگيرد، و براى هر روز يك مدّ- هفتصد و پنجاه گرم- طعام به عنوان كفاره به فقير بدهد.

٤٥- كسى كه قضاء روزه رمضان بر ذمه دارد، اگر يك يا چند سال آن را به تأخير بيندازد، بايد علاوه بر قضاء، براى هر روز يك مدّ طعام به عنوان كفاره به فقير بدهد.

٤٦- اگر كسى عمداً و بدون عذر تمام ماه رمضان يا قسمتى از آن را روزه نگيرد، چنانچه تا رمضان سال آينده قضاء آنها بجا نياورد، بايد علاوه بر قضاء و پرداخت كفاره مخيّره براى هر روزه يك مدّ طعام نيز به عنوان كفاره به فقير بدهد.

تذكّر:

بسيارى از كفارات مربوط به اعمال حجّ و عمره كه در ذيل تيتر بعد بيان مى‌شوند از قبيل كفاره مطلقه مى‌باشند.